Jantje huilt. Jantje lacht.

Zaterdagavond, kwart voor twaalf. De gefantaseerde honderden uit het Rif gebergte geimporteerde schaapjes kunnen mij niet tot enigerlei vorm van slaap verleiden. Op dit tijdstip wil ook Scheve zijn opblaaspop met tijgerprint niet meer per postduif door het zwaar criminele luchtruim van Amstelveen laten vliegen. En Gertje heeft een “pyamaparty” bij LidL, dus ook die kan mij op geen enkele manier ter wille zijn. Als ie zijn met veel natte liefde gebreide wollen onderbroekje maar niet vergeet, daar zitten te veel DNA-sporen in.

Zondag 1 gedegradeerd, zondag 2 gedegradeerd, dan móet de ultieme afsluiter dit seizoen komen van de Zaterdag 1. Deze groep kwajongens van discutabele afkomst, met nog discutabeler emplooi, en regelmatig een nog veel meer discutabele walm van lichaamsgassen uit alle openingen schopt het ver dit seizoen. Prachtig. Wat eerst nog werd gezien als een toetje, kan uitmonden in een feest dat zijn weerga niet kent. Bladen drank, bakken frituurvet, hordes schaars geklede dames en een als varkentje verklede Maas. Hij heeft gelukkig maar twee wedstrijden meegedaan, anders waren ze nooit zo ver gekomen. Helaas mocht ook de zaterdag 1 geen feest vieren, ondanks een buitengewoon goed seizoen.

Een merkwaardig seizoen. De complete zondagselectie doet een stap terug en dan heb ik liever dat ze een meter verder van de bar gaan staan. Degradatie is echt niet leuk, voor de teams niet, voor de begeleiding niet, voor de vereniging niet, dus voor mij ook helemaal niet. In de Jannis jaren zijn we in rap tempo naar boven gegaan en regelmatig was ook nog wel een toetje te halen. Ver in de beker, periodekampioenschapje, en nu een stap terug. Eigenlijk was het hele seizoen moeizaam. En dan heb ik het over sfeer en plezier op de donderdagavond. De “laatste donderdag” kwam aardig uit de verf, maar met die andere donderdagen was het bij tijd en wijle huilen met de pet op voor Lengte en mijzelf, gewend als wij zijn aan drukke en lallende kaalgeschoren blaagjes van selectiespelers, popcorn verslindende kwetterende dametjes en voortdurend voorbij gierende verzoeken om aangebrande toasti’s. Vrijwilliger op donderdagavond is als een verslaving: je weet dat het slecht voor je is, maar je doet het toch, je doet het met een glimlach, je geniet ervan en uiteindelijk kun je hele schappen roddelbladen en kranten vullen met breaking news van allerlei niveau. Onbetaalbaar, maar je mag een poging doen de persen te stoppen.

Op de zondag ben ik regelmatig zowel bij thuis- als uitwedstrijden geweest. En dat geeft je ook een ander beeld van wat er dit seizoen niet in zat. Het heilige vuurtje was er te vaak niet, de fiere rug en de totale inzet van de tweede helft Hercules uit en ook Zeeburgia uit hadden we eigenlijk het hele seizoen nodig. Dat grammetje geluk extra (en dan heb ik het niet over de goal van Bitterbal uit bij Roda, eerste schot van buiten de zestien sinds de D2), dat ontbrak heel vaak, net-niet-specialisten waren we. Te vaak hadden we de leiding niet op onze hand, maar dat werken we ook zelf in de hand door te vaak onnodig en veel te lang door te mekkeren, zowel tegen de fluitist als onderling. Dan zit het echt nooit mee. Schouders er onder aankomend seizoen, gebruik maken van de ervaring en het talent die ook dan nog steeds binnen de gelederen te vinden zijn. En álles, maar dan ook álles voor elkaar, het elftal en die godvergeten club willen doen.

Op het Martinianen gastenboek kan ik niet snel de inspiratie vinden enige woorden van betekenis te posten. Met een voor velen onbegrijpelijke formule wandel ik door de vele foto’s (tel de sterren en stop ergens voor de tien), daarbij hele flarden van de verslagen citerend uit een donkere krocht in mijn verdorven hersenen. Wat een pak werk voor een mager seizoen. Had LidL echt niets beters te doen. Nou, ik dacht van wél en uit de eerste hand weet ik ook wel wát, maar dat kan ik hier niet schrijven. Binnenkort bij de Ako: The life of LidL, how to live SM.

Stilletjes aan beginnen de oogjes te wennen aan de bijna sterrenloze nacht. Buiten op de parkeerplaats zie ik een groepje ietwat beschonken jongelui met goed gevulde buiken moeizaam een rolstoel voort duwen. Het kan niet waar zijn! Edwin heeft samen met die drankorgels (m/v) van de Zaterdag 1 een rondje Abina, Vijfer, Abina, Rooz, Bommel, Rooz en terug naar Bommel gedaan. En nu wordt hij getrakteerd op een nachtje rotan pijnbank bij Ritchie in Shockland. Als ie van Ritchie nou maar niet moet planken op de balkonreling.

Ik schud mijn Sporting Martinus dekbed weer op. Wat een ruimte zit er in een XXXL shirtje van de Veteranen 2. De slaap komt met de bewustwording van het verschil. De een gaat zeker naar beneden, de ander wellicht naar boven. Pietje huilt. Pietje lacht.

Pieter Water

(Foto: Pieter Water On Tour bij FC Weesp)