Ingezonden verslag Zuidoost United zami 1 – Sporting Martinus zami 1 3-5 door Yorick M.

Voetbalcollega’s van Steve,

Precies op het moment dat de heren binnen de FIFA elkaars stoelpoten onder de bips wegzagen mochten wij aantreden tegen Zuidoost United. Die club is één van de weinige, zo niet het enige clubje in Amsterdam waar ze het aan durven om een shirtje van PSV in de kantine te laten hangen. Het clubje had wel meer opvallende wedstrijdshirtjes hangen in de kantine. Van topploegen uit het buitenland, tot middenmoters in onze eigen Eredivisie. Vele shirtjes zag ik de revue passeren. Maar er miste één shirt. Er hing namelijk geen shirtje van Martinus. Clubicoon Jos Luif was van mening dat een shirtje van Ritchie Nanninga, gesigneerd en wel, niet zou misstaan in de kantine.

Allereerst moet uw Razende Reporter zich verontschuldigen voor het feit dat er tijdens dit duel geen enkel kiekje is gemaakt. Dit was, zeker voor deze wedstrijd, een groot gemis, In voetbaltermen heet dat een gemiste kans. Een ding scheelt, de verslaggever van dienst was niet enige die een kans voor open goal heeft laten liggen.

Edwin stuurde vandaag dezelfde elf als voorgaande weken de wei in. Ook de gebruikelijke wissels namen plaats in de dug-out. Alleen Jan was afwezig. Hij had op vrijdag een scooterongeluk gehad en liep op krukken. Iedereen hoopt dat hij dan ook weer gauw mag gaan voetballen. Wanneer er vandaag werd gewonnen zouden de Amstelveensche Helden een plekje in de 3^e klasse in eigen hand hebben. Dit zag je ook aan de koppies van de spelers. Iedereen zag er gemotiveerd en getergd uit vandaag. Dit was ook echt nodig want trainer Edwin Hoogenberk had gescout bij de jongens van Zuidoost United. Daar was hij erg onder de indruk geraakt van het spelletje zoals zij dat spelen. Martinus mocht aan de bak vandaag.

Vanaf de eerste minuut waren de mannen uit de Bijlmer de bovenliggende partij. Martinus had erg veel moeite met de inschuivende verdedigers. Hierdoor hadden zij constant een mannetje meer op het middenveld. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste mogelijkheden zich aandienden voor de thuisspelende partij. Maar net zo ver lag Marcel in de weg. Ook in 1 tegen 1 situatie wisten zij niet te scoren. De aanvaller mikte op de paal. Maar uiteindelijk moest onze keeper zich in de 20^e minuut toch gewonnen geven. Na een goede combinatie door het centrum mocht de spits de 1-0 intikken.

Op de tribune zaten zo’n 20 meegereisde Martinianen. Je kon er een speld horen vallen. Zij keken elkaar aan en zonder maar één woord te laten vallen wisten zij het elkander te melden. Het is voorbij, het sprookje van de 3^e klasse is voorbij. Op dat moment waren wij nimmer op hun helft geweest, laat staan dat er een mogelijkheid was gecreëerd. Maar juist dan, juist dan zijn wij op ons sterkst. Na een lange bal van Wilco wist Yoram op slinkse wijze de buitenspelval te ontlopen. Hij ging alleen af op de keeper en rondde beheerst af. De gelijkmaker was een feit. Ware het niet dat de grensrechter met zijn vlag omhoog stond. Ontsteltenis alom. Deze man, die de gehele wedstrijd meer dingen fout dan goed zag was eerst twintig meter met Yoram meegerend om dan alsnog , op aandringen van de United verdedigers buitenspel te geven. Na een korte discussie tussen de scheidsrechter en zijn assistent werd besloten om alsnog het doelpunt te laten gelden. Vanuit het niets stond het weer gelijk en zag je meteen weer de hoop in de ogen van de supporters.

Helemaal feest op de tribune was het toen Marco vijf minuten later de 1-2 mocht binnenlopen. Kempie mocht een vrije trap nemen. Barry wist deze op het doel te schieten, maar raakte de keeper. Marco mocht het leer het laatste zetje geven. Vanaf de zijkant leek hij dat te doen in buitenspelpositie. Maar niemand met een roodgeel hart die daarom maalde.

Ondertussen kwamen de statistieken binnen dat de thuisploeg 80 procent balbezit had. En Martinus moest het doen met de resterende twintig procent. Alle jongens van Zuidoost United keek elkaar dan ook verloren aan toen Bali de bal na een scrimmage middels een dropkick de binnen schoot. Drie doelpunten binnen tien minuten. Martinus had weer eens geweldig countervoetbal gespeeld.

Tijdens de drinkpauze die door de scheidsrechter was ingelast vanwege het warme weer zette Edwin iedereen nogmaals op scherp en gaf her en der een compliment voor de inzet. Je zou denken dat het in de andere dug-out ook zou gebeuren. Maar daar scholden de spelers elkaar helemaal verrot en de trainer moest alles uit de kast halen om alle neuzen weer in dezelfde richting te krijgen.

De laatste tien minuten van de eerste helft stond Martinus weer met de rug tegen de eigen zestien aan. Maar keer op keer redde Marcel het team. Al werd hij ook meerdere keren geholpen door zijn verdedigers die constant de schoten wisten te blokken en fel hun tegenstander wisten af te jagen. Tegenhouden was dan ook het devies. En de rust werd gehaald zonder nog kleerscheuren op te lopen. De mannen zochten de kleedkamer op voor een lekkere kop lauwe thee. Op de tribune was het stil. De oudere Martinianen wisten dan ook te vertellen dat zij dit nog nooit hadden meegemaakt. De gehele wedstrijd stonden wij onder een enorme druk. Jan Klarenbeek zij dat je niet mocht klagen als je de rust in was gegaan met een 4-1 achterstand. Wij kwamen drie keer voor hun doel en schoten ze er net zo vaak in. Van zulke cijfers kon Zuidoost United alleen maar dromen. Maar kon Martinus de storm luwen? Dat was de vraag die leefde op het bezoekersvak.

In de tweede helft ging United dan ook door wat het de gehele eerste helft ook al mee bezig was en weer stond Martinus met de rug tegen de muur. Na tien minuten in het tweede bedrijf was het alsnog raak. De 2-3 was een feit. Als extra domper viel Bali ook nog geblesseerd uit. Steve kwam in zijn plaats. Wilco ging centraal voetballen en Steve nam zijn plek rechts op het middenveld in. Ook Steve deed wat de tien andere Martinianen deden. De passie bij Martinus droop ervan af. Als leeuwen werd er gevochten. Verscheidene keren werden de schoten van de tegenpartij gekraakt. Net zo vaak lag Marcel in de weg.

Jeroen maakte een sliding in de zestien en raakte de man in plaats van de bal. De dienstman wees resoluut naar de stip en gaf Jeroen een gele prent. Maar Martinus had een engeltje op de lat zitten, de penalty werd gemist. Ditmaal was het weer de paal die redding bracht. Martinus stroopte de mouwen nog wat verder op en ging verder met bikkelen. Met name Ritchie gooide zijn hele lichaam voor volk en vaderland in de strijd. Na de wedstrijd was hij dan ook bont en blauw en had meerdere balafdrukken op zijn lichaam staan.

In één van de spaarzame uitvallen die wij hadden werd Yoram neergetrokken. Ook nu wees de leidsman weer resoluut naar de stip. Kort contact tussen Kempie en Martijn was genoeg om te besluiten dat Kempie de bal zou nemen. Achteraf kunnen we concluderen dat het niet de juiste keuze was. Kempie schoot hard door het midden, maar de keeper bleef staan keerde zijn inzet. Dit was een gemiste kans om ons weer op twee doelpunten verschil te zetten. Maar vanaf dat moment konden we er ook wat vaker uit komen. Marco was dichtbij een goal na een vrije trap van Kempie. Helaas voor het team kopte hij over. Ook een voorzet van Wilco kon niet binnen worden geschoten door Jeroen. Hij had de bal niet echt verwacht en leverde een slap balletje af. Marcel bracht op miraculeuze wijze redding door een bal die van richting werd verandert alsnog met zijn linkerbeen te keren. Ook alle andere schoten waren een prooi voor hem.

Op de tribune was inmiddels ook de nieuwe trainer aangeschoven om dit spektakelstuk te aanschouwen. Vlak naast hem zaten Yorick en Josje Ludlage zich te verbijten op de tribune. Hun hartslag was inmiddels opgelopen naar de 170 slagen per minuut. Staan, zitten, ijsberen en aanmoedigen, niks hielp. Zouden de jongens het dan toch volhouden? Ook de heren op de bank leefden intensief mee. Maikel had al drie sloffen Ritalin tot zich genomen en kon geen seconde meer stil zitten. Ook Edwin en Lex hadden niet meer. Meer doen dan een enkele aanwijzing geven of de scheidsrechter te bespelen kan je vanaf de kant ook niet doen.

Jeroen de Horde mocht nog acht minuten invallen voor de moegestreden Barry. Die zat er helemaal doorheen. Hij moest namelijk, samen met Fabrice, veel verdedigend werk opknappen. Maar bij de spaarzame uitvallen moesten ze er ook weer staan. Je kon zien dat ze door hun vele loopwerk nauwelijks lucht meer hadden om nog scherp te counteren. Jeroen de Horde ging niet in de aanval maar op het middenveld spelen. We moesten het namelijk uithouden tot het laatste fluitsignaal.

Maar het doek leek dan uiteindelijk toch te vallen voor onze jongens. Kempie twijfelde tussen schieten of aannemen en kreeg uiteindelijk de bal op de hand. De scheidsrechter had dat gezien en floot voor een vrije trap. Maar onze vriend die vlag hanteerde stak hem in de lucht. Hij had namelijk gezien dat Kempie in het strafschopgebied stond. Enkele spelers werden dan ook furieus, en voelden zich genaaid. Yoram kreeg hier dan ook uiteindelijk geel voor. Ook Lex liet zien dat hij het er niet helemaal mee eens was. Een sponsorbord kreeg dan ook een flinke schop te verduren. Echter had de grensrechter het ditmaal wel bij het rechte eind. Een van de weinige dingen die hij die middag goed zag. Uiteindelijk ging de bal dan toch op de stip en werd hij genadeloos achter Marcel geschoten: 3-3. Enkele jongens storten dan ook gelijk ter aarde. Al dat harde werk toch voor niks?

In de 90^e minuut stoomde Jeroen de Horde op over de rechterkant. Zijn voorzet leek echter een makkelijke prooi te worden voor de verdediger. Maar hij timede helemaal verkeerd en kopte de bal per ongeluk door op Yoram die bij de tweede paal stond opgesteld. Hij nam de bal aan en peerde de bal in het dak van het doel. Extase alom bij het gehele team en de technische staf. Yoram werd neergehaald door de uitzinnige Maikel en er werd en hoopje op hem gecreëerd. Bali kwam hinkend aan gehold, Jos was van de tribune afgesprongen en Lex en Edwin waren elkaar vertederend aan het knuffelen.

Uiteindelijk werd het zelfs nog 3-5 toen Yoram één op één op de keeper aan kwam lopen en de bal voor de aanstormende Jeroen de Horde op een presenteerblaadje legde. Jeroen kon koeltjes afronden en het was zeker. Wij zouden winnen!! Na exact 101(!) minuten blies de leidsman nog driemaal op zijn fluit. Sommige spelers vlogen elkaar in de armen terwijl andere helemaal uitgeteld ter aarde stortte. Alleen de penalty’s restte ons dan nog van het welverdiende biertje. Martinus wist ze alle vijf te maken. Zelfs Kempie schoot hem resoluut binnen dit keer. Onze tegenstander mistte echter één keer waardoor we ook nog de penalty’s hadden gewonnen.

Door deze zege staan wij nu op zes punten uit drie wedstrijden. JVC is fluitend met twee vingers kampioen geworden van deze promotiepoule. Zij wonnen ook hun laatste wedstrijd eenvoudig. Dat betekend dat wij nu 2^e staan, en die plek geeft ook recht op promotie. Een gelijkspel is voldoende om dat te bewerkstelligen. Gelukkig mogen we dat thuis in onze eigen Stadio Overburgo doen. Nog een keer vlammen. Nog een keer de longen uit je lijf rennen. Nog een keer.

Zaterdag 11 juni

stadion Overburg om 19.00 uur

Sporting Martinus zami 1 – T Vliegdorp zami 1

U komt toch ook?

Yorick M.