Vandaag was het eindelijk zover. Na een jarenlange strijd van in het rechterrijtje spelen tegen degradatie mocht de Zaterdag 1 voor het eerst in haar historie spelen in de nacompetitie voor promotie. JSV uit Nieuwegein was de tegenstander, zij waren 2^e geworden in hun klasse. Trainer Edwin Hoogenberk had Maikel en mij dan ook gevraagd om op vrijdagavond alle kroegen waar een speler ooit is gesignaleerd te bezoeken. Niet om een drankje te drinken, maar om de spelers die van plan waren om het laat te maken naar bed te sturen. Vele kroegen kwamen we geen spelers tegen totdat wij in het welbekende ’t Feest van Joop terecht kwamen. Nadat Maikel vele knappe dames begroette keken we raar op. Ritchie stond lallend en wel te dansen op de bar. Het schijnt dat hij daar een nieuwe dansrage op de been aan het brengen was, hoe die precies heet, kan ik u niet vertellen maar Ritchie doet dat maar al te graag. Verder kwamen we geen enkel speler tegen die avond. Totdat Maikel ineens weg was. een kleine 40 minuten later kwam hij met een grijns van oor tot oor aanlopen. Hij had een tip gekregen…

Maar dan de wedstrijd. Half Nieuwegein was uitgelopen om deze wedstrijd mee te maken. Ze spelen namelijk niet iedere week tegen de Amstelveensche Helden. Vanuit Amstelveen waren er iets minder supporters afgereisd om deze clash mee te maken. Een opvallend gezicht was Raymond de Wind, hij wist te ontsnappen tijdens een bezoekje aan zijn schoonmoeder. Hij zag een vermakelijk duel. De opstelling bestond uit: Marcel, Ritchie, Kempie, Captain, Jeroen de Horde, Steve, Bali, Wilco, Marco, Yoram en Barry. En op de bank naast Edwin, mochten vandaag Fabrice, Jan en Maikel plaatsnemen.

Niet iedereen had zijn plekje gevonden op de perfecte tribune of het stond al bijna 1-0. Ritchie kreeg de bal op zijn scheen en moest toe kijken hoe de bal tergend langzaam tegen de paal kwam. De bal kwam terug het veld in gehobbeld en pardoes schoot hij de bal net over. Even voor de duidelijkheid, dit alles gebeurde in zijn eigen doelgebied. Uit de daarop gegeven corner kon diezelfde Ritchie ter nauwer nood het leer van de lijn wegkoppen. De 10 minuten die daarop volgde waren ook voor JVC, alleen grote kansen wisten zij niet te creëren. Martinus kreeg na 12 minuten spelen een vrije trap. Kempie schoot die bal hard en strak voor de goal. Alleen had Barry in plaats van een maatje 46 een maatje 47 moeten kopen. Want hij kwam net één teenlengte tekort om de bal erin te tikken. Uit één van de andere spaarzame uitvallen kwam Martinus op 0-1. Een schot van Jeroen Kempers ging via het hoofd van iemand anders tegen het net.

Martinus bleef de counter zoeken, en Marco kon uit de draai zelfs de 0-2 inschieten. Ware het niet dat de keeper de bal goed pareerde. Ook JSC bleef zijn mogelijkheden krijgen. Voor de wedstrijd was het veld gesproeid. In het doelmond van Marcel was dat iets te veel van het goede geweest. Voor de aftrap moest er ook flink geprikt worden. Dit alles bleek in Martiniaans voordeel te zijn. Tot twee keer toe was het stukje moeras de redding van Martinus. Een keer stuitte de bal raar op waardoor een volledig vrijstaande JSC’er over de bal schoot. Niet veel werd een bal hard teruggelegd vanaf de achterlijn. Alleen bleef de bal in een plas hangen en kon Marcel simpel de bal oprapen.

Martinus bleef gedurende de eerste helft stug verdedigen en kon dan er dan af en toe via een gevaarlijke counter uitkomen. Zo kwam ook de 0-2 op het scorebord. Na een messcherpe counter over rechts kwam de bal voor de voeten van Wilco. Beheerst schoot hij het leer langs de keeper. 23 minuten gespeeld en een 0-2 voorsprong. Dit was een weelde waarop Martinus en JSV zich van te voren niet op hadden voorbereid. Het 150 koppig publiek was dan ook muisstil. Alleen Pieter Water kon je met zijn toetertje horen. Martinus bleef achterover leunen en counteren. Helaas werden die counters niet altijd even goed uitgespeeld en kon de definitieve nekslag niet gegeven worden.

Met nog 5 minuten te gaan kreeg ik dorst. Ik vroeg om mij heen wie wat wilde drinken, nam de bestelling op en haastte mij naar binnen, want ik wilde zo min mogelijk van de wedstrijd missen. Ik stond mijn bestelling door te geven toen er een orkaan van gejuich door het stadion ging. Mijn vrees werd al gauw de waarheid. Vlug griste ik de drankjes van de toonbank en ging zonder te betalen terug naar mijn stoeltje. Enkele supporters wisten mij te vertellen dat Marco de bal had moeten afgeven maar dat niet deed. Hij leed uiteindelijk balverlies en Steve moest een overtreding maken om een counter te voorkomen. Uit deze vrije trap werd de 1-2 gemaakt. Marcel schatte de bal verkeerd in en ging kinderlijk eenvoudig de fout in. Niet veel later vloot de, voortreffelijk lijdende, scheidsrechter voor de rust en keken de wij elkaar verbouwereerd aan. Wat als we met 0-2 konden rusten…

Zittend in het Nieuwegeinse zonnetje namen de supporters nog maar eens de 1^e helft door. De meeste mensen waren van mening dat JSC iets beter voor de dag kwam, maar dat Martinus erg scherp voor de goal was. het was een kwestie van de wedstrijd uitcounteren. JSC moest immers komen en wij konden dan hopen dat zij gaten zouden laten vallen in hun verdediging.

Deze gedachtegang kon in de 52^e minuut al de prullenbak in. Martinus stond te slapen en de 2-2 was een feit.Wilco was furieus en pakte niet veel later dan ook een gele kaart. Marco probeerde sierlijk weg te draaien en leed balverlies. Wilco liet zien hoe het wel moet met zo’n tussenstand. Kort daarna viel tot overmaat van ramp Kempie ook nog geblesseerd uit. Jan uit de A1 mocht voor hem in de plaats komen. Hij ging centraal op het middenveld voetballen en Bali ging een linie naar achteren. En diezelfde Bali veroorzaakte een penalty. De aanvaller van JSC lobte de bal slim over hem heen en in een opwelling ging Bali met zijn handen als een professioneel volleyballer naar de bal met een smash als gevolg. Uit de penalty werd dan ook de 3-2 gescoord.

Martinus kwam steeds minder en minder in het spelbeeld voor. Steeds meer en meer werd het met de rug tegen het eigen goal aangedrukt. De spitsen Barry en Yoram stonden op een eiland veelal lijdzaam toe te kijken hoe het onze verdedigers verging. Na een kiezelhard schot ging Bali voor even knock-out. Hij ving de bal vol met zijn gezicht op. Woensdag mag hij trouwen en het is niet te hopen dat dan niet zijn hele gezicht beurs en blauw is. Fabrice mocht de plek van de moegestreden Barry innemen. Hij kon helaas met nog een kartier op de klok weinig verschil meer brengen. Integendeel zelfs. Nu wij moesten komen kon JSC counteren. En dat deden ze erg effectief. Ze konden nog uitlopen naar 5-2. De uitslag had nog groter kunnen worden ware het niet dat JSC niet altijd even zorgvuldig met haar kansen om ging. Een bal spatte uiteen op de paal, een stift net over en Marcel lag nog enkele keren in de weg. Ook een spectaculaire bal over 50 meter ging er niet in.

Na iedere wedstrijd dient er een strafschoppenreeks te worden genomen tijdens de nacompetitie. Dan heb je net met 5-2 op je broek gehad mag je ook nog vrolijk een penalty erin trappen. Na de reeks van 5 penalty’s was er nog niks beslist. Een speler van JSC schoot tegen de paal en Fabrice mistte namens Martinus. Uiteindelijk was Steve die de 7^e gelijkmakende beurt mistte. Nu hadden we niet alleen de wedstrijd maar ook de penalty’s verloren. Dit deed mij denken aan vroeger, aan de tijd bij de F-jes. Dan verloor je met 3-0 maar wist je de penalty’s wel te winnen. Kwam je thuis en dan vroeg je moeder of je had gewonnen.”ja mam, de penalty’s hebben we gewonnen.” zei je dan met een sip gezicht. “Ach, het is maar een spelletje!” zei mijn moeder dan.

Over de gehele wedstrijd gezien was het wel een terechte uitslag. JSC was een maatje beter als wij dat waren. Iedereen was het ook met elkaar eens dat JSC de favoriet is voor het behalen van de 3^e klasse. Alleen mochten wij natuurlijk nooit een 0-2 voorsprong zo makkelijk weggeven. Te weinig spelers speelden vandaag met het mes tussen de tanden. Alleen Wilco en Jeroen Nieuwenhuizen lieten echt zien dat ze willen promoveren. Misschien was het publiek ietwat intimiderend voor ons aangezien wij dat niet gewend zijn. Maar ik stel voor om over twee weken in plaats van mooi weg te draaien bij een duel er een keer hard in te gaan. Maak maar eens een overtreding. De scheidsrechter heeft niet voor niets zijn kaarten bij zich. Dit is geen vrijbrief om te schoppen, maar zoek op zijn minst het randje op.

Interim-redacteur Yorick Maas