Intro

Gertje zit weer in het fietsmandje. Na een weekje op het gehandicapte straathondje te hebben gepast gaat onze rood gele drievoeter weer terug naar zijn baasje Pieter Water. Na het duel tegen Roda’23 had Pieter het zo druk met gemeentepils tappen, colaatjes ontdoppen en op- en afbouwen van de carnavalstent, dat voor Gertje even geen plaats was. Ik ken Gertje natuurlijk nog goed van mijn weekendje Oldenzaal, waar we voor het eerst kennis hebben gemaakt. Gertje, toen nog het trotse eigendom van mijn ex-schoonzuster, had tijdens het familieweekend de brutaliteit om mijn bananenballetjes, net uit het frituur, van mijn bord te grissen. Gertje werd daarvoor gestraft, en hing enkele dagen opgeknoopt aan een robuuste eik in een vochtig weiland. Iedereen dacht dat Gertje het leven had gelaten, maar niets was minder waar. Gertje deed op zijn drie pootjes mij opzoeken, en als een soort vloek stond hij enkele weken geleden voor mijn deur. Ik, vol van spijt, nam hem in genade aan en besloot het kreupele diertje te verzorgen voor zolang het zou ademen. Al snel bleek huize Water een geschiktere locatie te zijn voor Gertje. Gertje leefde weer op aan de Rembrandweg en zo af en toe pas ik op hem, als baasje Pieter het druk heeft. Nu breng ik hem weer terug. Het geluid van langs regenpijpklimmende gemummificeerde bejaarden klinkt hem immers al bekend in de oren en dat mistte Gertje. Bij mij zat hij enkel aan de waterkant en Gertje had het niet zo op open water.

Pieter neemt Gertje met liefde aan, aait hem kort over de bol en duwt het uit de mond hangende tongetje van Gertje weer naar binnen. Gertje is weer thuis en ik kan mijn reis vervolgen. Gertje. De rode draad dit seizoen in onze verslagen, en nu duikt hij ook op in een interview, want daar zijn we vandaag voor op weg.

Ik parkeer mijn fietsje, met zo’n mooi oranje vlaggetje achterop, bij de bushalte en neem plaats in het wachthuisje. Reizen met de bus, of het openbaar vervoer in het algemeen, ik ben er geen fan van. Met velen opgepropt in een kleine ruimte, etensluchten om je heen en maar hopen dat de chauffeur een beetje fatsoenlijk rijdt, zodat niet binnen het kwartier je bord nasi tegen het raam geplakt zit. Als mijn busje aan komt rijden kijk ik vluchtig al even naar binnen. Ik moet natuurlijk wel kunnen zitten. Je zou toch de hele rit naar Amsterdam Noord moeten staan. Daar zijn we niet voor geboren. Zitten wil ik. Staan kan ik nog mijn hele leven. Het lukt mij plaats te nemen op een invalideplek. Met de pas van Scheve in mijn binnenzak moet dit geen probleem zijn. Een man, lopend op krukken, kijkt mij verbaasd aan. Het is druk in de bus en hij moet staan. Met moeite houdt hij zich in de scherpe bochten staande, zich vasthoudend aan een lus aan het plafond en anderzijds steunend op een kruk. Lijkt me erg lastig, denk ik nog, als ik mijn benen strek en rustig een boekje opensla. We zijn onderweg. Onderweg naar een café in Amsterdam Noord wat luistert naar de naam ‘Het Sluisje’. Het Sluisje. Ergens deed het me denken aan dat Poolse meisje, waar ik ooit op een Spaanse naturistencamping een nachtje Jenga met had gespeeld. Lief meisje. Niks mis mee, maar mijn slaapzakje heeft de terugreis niet meegemaakt.

Na een dollemansrit door de drukke binnenstad, stap ik achter het centraal, waar ik snel nog even wat bekende dames gedag zeg, over op de veerboot. De man op krukken zie ik, net als het veerbootje het IJ oversteekt, te laat arriveren. Hij zal een volgende boot moeten nemen. Het zit hem ook niet mee vandaag. Na een kort varen over het IJ stap ik van het bootje af en ga te voet verder, het is immers nog slechts een kwartiertje lopen naar de Nieuwendammerdijk, daar waar ik onze routinier ga treffen: Jeffrey van Groningen. Veertig jaren jong en nog steeds een steunpilaar voor ons eerste elftal. Onmisbaar. Fluwelen techniek. Inzicht en overzicht. Compleet. Waarschijnlijk, en daar twijfelen we eigenlijk geen moment aan, de beste speler die Sporting Martinus tot nu toe in binnen zijn gelederen heeft gehad. Jeffrey gaat er mee stoppen. Nu nog niet, maar over anderhalve maand is het feest voorbij. Eerder al was er eens sprake van een interview, maar nooit is het er van gekomen. Vandaag wel. Jeffrey en de redactie SMFC, in een volkscafé in Noord. Tafeltjes met hoogpolige kleedjes. Asbakken op tafel. Schemerige verlichting. Bruine plafonds. Amsterdamsche meezingers uit de speakers en Tante Leen achter de toog. Het is het stamcafé van ‘Groon’ en wij passen ons gewoon aan. We gaan afscheid nemen van Jeffrey van Groningen.

Café het Sluisje bestaat al bijna 35 jaar en staat lokaal bekend om de prima menukaart. Kenners op het gebied van de snelle hap zien gelijk of we hier te maken hebben met een afhaalpunt van het gaarkeuken van het leger des heils of een gelegenheid waar de kroketten en frikadellen met liefde door het vet worden gehaald. Het laatste bleek inderdaad het geval. Verse broodjes, kroketjes precies 4 minuut 35 sec. in het vet en een mooi glaasje pils, afgekarnt met een twee vingers schuim, sieren onze tafel. Jeffrey is er ook, keurig op tijd, even na twee uur in de middag. We kennen Jef al een jaar of acht, maar speciaal voor u stelt hij zich even voor:

PASPOORT

Naam: Jeffrey van Groningen    

Leeftijd: 40

Geboren te: Amsterdam

Woonplaats: Amsterdam

Burgerlijke stand: Samenwonend

Werk: Huismeester bij de Academie van Bouwkunst

Spelend voor Sporting Martinus: 2001-2002 t/m 2006-2007 en 2009-2010 tot dit seizoen.

Hobby’s: geen

Levensmotto: Dag niet gelachen is een dag niet geleefd

Maak mij wakker voor: Een wedstrijd van Barca en dan met een bak koffie!

Interview

De Derby!

Beste Jef, we kunnen er niet omheen, we moeten even terugblikken op twee weken geleden, de derby van Amstelveen. De harten van de rood gele aanhang bloedde hevig na het verlies tegen Roda’23. Een instelling van lik me vestje. Hoe was dat nou mogelijk? ‘’Ik denk dat er een aantal erg veel spanning had en als wij op dit moment spelers hebben die niet hun niveau halen zijn we een matige ploeg.’’

Was er vooraf wel voldoende vertrouwen in een goed resultaat, of was er mogelijk onderschatting, van ‘’ach, wij winnen toch altijd van die gasten!?’’ ‘’Nee dat geloof ik echt niet, want we hebben het er zelf ook wel over dat zij beter voetbal spelen, alleen konden ze niet winnen. Helaas is dat nu gebeurd en hopen we dat het nu weer 4 jaar duurt voor de volgende overwinning van “de betere voetballende ploeg”.’’

Had het bestuur Jannis van der Lijcke niet gelijk na het laatste fluitsignaal, nog op het veld, moeten ontslaan? ‘’Nee, totaal mee oneens, als dat ook maar in iemands gedachte zou zitten…’’

Jannis is een prima trainer en ras-martiniaan. Eens? ‘’Echt wel, op beide vragen!’’ Goed dat hij voor de club wordt behouden in een andere functie? ‘’Ik denk dat dat een zeer juiste beslissing is.’’

Het was jouw laatste derby, wat vond je ervan? ‘’Persoonlijk erg genoten en redelijk gespeeld, maar wat zegt dat als je er met 1-4 af gaat, dan heerst eerst het ongeloof over het vertoonde spel.’’ Hoe was de sfeer in de rust en na afloop in de kleedkamer? ‘’In de rust hoopten we met een andere opstelling het in ieder geval nog spannend te kunnen maken als we snel en goal zouden maken, maar dat bleef uit ondanks iets van druk. Na de wedstrijd is er altijd een beetje geschreeuw en jij dit en als we dat, maar al snel was het duidelijk, je moet eerlijk, zijn ze waren stukken beter’’

Hoe kijk je terug op de derby’s, want je hebt er velen gespeeld. ‘’De derby’s zijn ieder jaar anders al is het erom heen erg verandert …denk dat we onze handen dicht mogen knijpen om iedere derby zoveel supporters langs de lijn te hebben staan, al is het zonder vuurwerk iets minder maar dat mag de pret niet drukken.’’ (…) ‘’Weet de aller eerste derby nog wel 0-1 bij hun en al die opgefokte spelers. Al ben ik niet van het harde spel maar dat was toen erg normaal en daar waren ze in Bovenkerk de betere in, dat is in de loop der jaren omgedraaid.’’

Je haalt het al aan, heel veel publiek langs de lijn, wat doet dat met een speler? ‘’Ik persoonlijk vind het altijd erg leuk om voor veel publiek te voetballen en extra druk heb ik niet meer, gewoon de gezonde wedstrijdspanning beetje nagelbijten en iets vaker naar de wc…’’

De loopbaan van Jeffrey van Groningen!

Jef, je laatste derby,je laatste seizoen, het einde is nabij, na een lange carrière. Kun jij de achterban vertellen waar deze ooit is begonnen? ‘’In de jeugd bij D.W.V in Amsterdam.’’ Waar vervolgde je je loopbaan? ‘’Na 11 jaar D.W.V. 3 jaar Hilversum, 3 jaar Sporting Noord, 3 jaar D.W.S, 3 jaar Xanthos, 7 jaar Sporting Martinus, 2 jaar H.B.O.K en nu het 2e jaar Sporting Martinus, dus lang zat, tijd om te stoppen.’’

Is er nooit eens een keer geweest dat je dacht: ‘’Ik ga proberen de stap naar betaald voetbal te maken?’’ ‘’Jawel, maar daar moet je ook geluk voor hebben en zoals je bij de amateur elftallen kunt zien zijn er een heleboel goede voetballers die( liever, of de kans niet krijgen) in het amateur voetbal blijven spelen.''

Is er ooit een club geweest van aansprekend niveau die interesse toonden in jou? '’Ik kon op mijn 17e gaan zaalvoetballen in noord Italie, maar vond dat eng, want had toen net een contract getekend bij de TPG.’’ (…) ‘’Als alles goed had gegaan dan had ik mijn kans gehad bij Bastia in Frankrijk, maar helaas ging dat niet door omdat de trainer met wie ik mee zou gaan niet beschikte over de juiste papieren. Dit avontuur had ik wel aangegaan en wie weet had dat wat geworden maar dan had ik nooit bij Sporting Martinus gevoetbald en dat zou ik nou ook weer niet hebben willen missen.’’

Bij welke vereniging heb je op sportief gebied je hoogtepunt(en) beleeft? ‘’Ik mag zeggen dat ik bij elke club waar ik gespeeld heb een kampioensschap of promotie heb mogen vieren maar als ik er 1 uit moet pakken is het denk ik de promotie van Sporting Martinus naar de 2^e klasse tegen OSM 75 bij Argon dat was zo een productief jaar van de ploeg.’’ (zie foto boven, als de selectie, met Groon, terugkeerd op eigen stadion.)

En als je kijkt naar het plezier en welke club je het dichtst aan het hart ligt, dan hebben we het over? ‘’Ja dat moet duidelijk zijn als je op je 38ste terug komt om in de selectie te spelen…’’

Onze club: Sporting Martinus!

Onze club, das logisch. Hoe denk je dat je later terug zal denken aan Sporting Martinus? ‘’Zeer warme club met veel mensen die op de achtergrond erg veel goede dingen doen. Denk maar aan bijvoorbeeld de bemande kantine, de was en nog veel meer van dat soort dingen en niet te vergeten de site.’’ Ja, die staat natuurlijk hoog in je favorieten! Kijk je elke dag even? ‘’97 van de 100 dagen…’’

Zie jij voor jezelf ooit een functie binnen onze vereniging op trainers- of vrijwilligers niveau? ‘’Vrijwilligers niveau eerder dan als trainer dat zie ik nog steeds niet zitten…’’

Er zijn natuurlijk vele positieve dingen te vertellen over Sporting Martinus, maar wat heb jij nou als negatief ervaren binnen de club en waarom? ‘’Erg lastig, ik denk dat het jammer is dat we net te weinig echt goede jeugd hebben, volgens mij is er genoeg jeugd maar spelen ze te laag, maar dat zal nu wel veranderen nu Jannis zich daar op kan richten…’’

JONG EN OUD!

Roda’23 voerde twee jaar geleden veel jeugd door wat destijds ten koste ging van een groot deel van de gevestigde Rodiaanse orde. We hebben er destijds wekelijks hard om gelachen, maar uiteindelijk werp het opbouwen en doorstromen van een de lokale jeugd wel langzaam zijn vruchten af in de polder. Hadden ook wij niet veel eerder de mix van jong en oud op moeten pakken, de jeugd meer de kans moeten geven, mede om aan de continuïteit in de toekomst te voldoen? ‘’Als je de selectie bekijkt hebben we natuurlijk best wel wat jongere jongens lopen maar die zijn gewoon NU nog niet goed genoeg om de oude garde te verdrijven. En daar is een uitzondering op en die speelt iedere week. Die andere toppers moeten zich eerst maar eens iedere week in het 2^e laten zien en bewijzen zodat de trainer ook niet meer om hun heen kan. Niet blijven zeggen dat ze geen kans hebben gehad, maar het gewoon laten zien, iedere week opnieuw, zodat als er een gaatje valt je klaar bent om hem te pakken. En als je begin dertig bent ben je niet oud, maar juist erg sterk anders was ik al oud toen ik bij jullie begon. De verdeling van jong en oud is wel aanwezig in onze ploeg al missen we een doorstroming van de jeugd van 3 a 4 jaar geleden daar zie je er geen 1 van. En ik denk dat elke trainer een goede mix wilt hebben kijk maar in het betaalde voetbal(bv Ajax, Feyenoord ) alleen jong werkt ook niet.’’

HET HUIDIGE SEIZOEN!

Jef, we gaan het hebben over jouw laatste en dus het huidige seizoen van Sporting Martinus 1. Het houdt niet over dit jaar. Hoe komt dat? ‘’Ik denk dat we over het geheel niet genoeg kwaliteit hebben. Al zijn er genoeg clubs waar we niet minder zijn.’’

Toch zie ik vaak op de training dat het er wel in zit bij deze ploeg, maar dat uit zich dan niet tijdens de wedstrijden. Hoe is dat te verklaren? ‘’Je traint het hele jaar tegen dezelfde spelers dus dan weet je best hoe iemand voetbalt en dan kun je als je in de juiste ploeg zit heerlijk voetballen, maar zondag staan er 11 vreemde en dan word dat opeens een stuk moeilijker.’’

We krijgen veel kritiek van andere clubs dat we een oude mannen ploeg zijn. Denk jij ook dat de hoge gemiddelde leeftijd van onze selectie een nadeel is in de tweede klasse? ‘’Jawel, maar vind dat niet de reden dat we zo laag staan...’’

De hamvraag in dit seizoen is natuurlijk: blijven we erin!? ‘’Als we net als na wedstrijd 5 (FC Weesp thuis 1-0 winst) weer met zijn allen doorhebben dat we ten koste van alles de punten moeten hebben dan blijven we erin’’ Wie houden wij dan onder ons? ‘’Weesp, Abcoude , Houten en Kampong.‘’

Wat vind je van het niveau van de tweede klasse? ‘’Hoogland, Hoofddorp, Hercules en Roda spelen erg goed voetbal maar ook die verliezen zo nu en dan, alle andere ploegen zijn aan elkaar gewaagd.’’ 

supporters!

Jef, even wat anders nu. De supporters hebben jouw altijd hoog zitten. Nooit zeuren, inzet altijd 100% en altijd bereid om even handtekeningen uit te delen of met een jonge fan op de foto te gaan. Heb jij ook van ons genoten? ‘’Absoluut.’’

Wie is nou de vervelendste supporter? Die Scheve kan wel irriteren he! ‘’Scheve is gewoon scheve dat zegt alles. De vervelendste supporters zijn vaak de geschorste spelers die commentaar geven en zelf voor een domme kaart aan de kant staan.’’ Hier maak je geen vrienden mee…!? ‘’Nee, maar dat maakt niet uit en denk dat degene waar het over gaat best begrijpen wat ik bedoel.’’

In het seizoen 2006-2007 nam Jeffrey voor de eerste keer afscheid van het Martiniaanse publiek en de harde kern SMFC. Supporters hoopten nog op een verleninging, getuige het onderstaande krantenartikel, maar helaas, Groon koos voor HBOK. De supporters en spelers namen in stijl afscheid van de oude man...

De harde kern SMFC heeft in het seizoen 2006-2007 een spandoek voor Jannis en Groningen. Kunnen we overigens over een paar weken gewoon weer ophangen.

Thuis tegen VVIJ, een publiekswissel en op de schouders bij de medespelers...

...met vuurwerk van de harde kern.

Komende zondag!

Jef, als laatste nog even, zondag gaan we op bezoek bij Kampong. En duel van erop of eronder? ''Ja, zondag is cruciaal. Als we verliezen gaan we eruit. Opdracht is absoluut niet verliezen!'' Kom, geef eens een uitslagje weg…? ''0-1, Bitterbal, een afzwaaier.''

En dat denken wij ook. We sluiten af en roddelen, off the record uiteraard, nog wat na, om vervolgens via de veerboot, centraal station, wachthuisje, bus en lopend aan te komen aan de Rembrandweg in Amstelveen. Voor ik mijn fietsje weer pak, kijk ik even omhoog richting Pieter’s woning. Daar zit Gertje. Zijn natte snuitje drukt tegen het raam, zijn tongetje hangt als een rulle hamlap uit zijn mondhoek. Een houten pootje bungelt langs de vensterbank naar beneden. Dag Gertje, tot volgende keer!

Met dank aan Jeffrey van Groningen.

Redactie SMFC