Al jaren hing het in de lucht en al jaren vroeg hij er bijna wekelijks zelf om. ‘’Wanneer ben ik nou eens aan de beurt?’’ Het antwoord was eigenlijk elk jaar hetzelfde: ‘’Ron, we interviewen je pas als je daadwerkelijk weer gaat voetballen en het serieus oppakt. En dan bedoelen we niet in het tweede of een ander elftal, maar gewoon in het eerste. Als we een interview willen met iemand van een bierteam lopen we donderdagavond Abina wel even binnen!’’Jarenlang leek een serieuze rentree met het daaraan gekoppelde interview er niet meer in te zitten, tot een paar maanden geleden. Een anonieme tipgever meldt dat FC Boot in het bos is gesignaleerd. Ron, de man die aan de geur van het slipje kan ruiken welke Amstelveense dame het heeft gedragen, de man die je 's nachts een rondleiding op 18 + niveau kan geven door de bosjes achter veld drie en de meest boeiende verhalen daarbij uit zijn mouw schud, de man die zondagochtend om half zeven thuis komt, een hazenslaapje doet om vervolgens net even te laat te arriveren bij de wedstrijdbespreking. Dat is Ron en Ron wil terugkeren op niveau. Ron is 'oud-martiniaans-cult' en leeft zijn eigen leven. Voetbal loopt daar als een rode draad doorheen. Ron heeft krediet. Oneindig veel krediet. Bij trainers, supporters en medespelers. Waar hij het vandaan haalt is voor iedereen en zeker voor hem zelf de grote vraag, maar hij heeft het, hij mag het en hij doet het. Ron is terug en daar zijn we blij mee.

Afgelopen zomer kregen we de eerdergenoemde verontrustende berichten binnen. Ron van der Heijde zou zich aan het opmaken zijn voor een groots rentree. Rennen in de provincie, trainen in het krachthonk, maatje bitterbal aan zijn zijde. Samen willen ze oude tijden doen herleven op het nieuwe, maar o zo romantische hoofdveld van stadion Overburg. Lelijke doelpunten maken, juichen zonder enig idee te hebben van waarheen of met wie, resultaten halen, maar bovenal voor zichzelf een prestatie neerzetten: terugkomen van cafévoetballer tot een waardig selectie speler van een gerenommeerde Amstelveense tweede klasse vereniging: Ons Sporting Martinus.

Ron van der Heijde is bij het Martiniaanse publiek misschien wel beter bekend als Ronnie FC Boot. Voor degenen die de afgelopen jaren in een kelder hebben geleefd leggen we het even uit. Ron vertrok in het seizoen 2005-2006 bij Sporting Martinus om te gaan werken op een cruiseschip.

De harde kern bedankte Ron in zijn afscheidswedstrijd, thuis tegen FC Almere met een aantal spandoeken, waar Scheve er op eentje een prachtige boot had getekend. Ron kon zijn tranen amper bedwingen, knuffelde Scheve hevig, streelde hem door zijn woeste haardos, kuste hem op de wang en koos vervolgens het ruime sop. De vlag van Scheve al wapperend hoog in de mast.

Ron was weg van estadio Overburg, maar keerde niet veel later alweer terug. Incidenteel in het eerste elftal, zoals in 2008-2009 tijdens de derby tegen Roda´23, maar met tussenpozen in het tweede elftal. Dan weer wel en dan weer niet. Ron was niet meer de Ron die we kenden van vroeger op het veld. Ron de draver, een speler die tot 200% kon gaan, een speler die een team kon oppeppen als het nodig was. Voetballen kon hij niet zo heel goed, maar hij had letterlijk een neusje voor de goal en stond vaak op het juiste moment op de juiste plaatst. Dat was mede te danken aan Bitterbal, die hem blindelings kon vinden en vice versa. In het kampioensjaar (vierde klasse) werden beide heren topscorer met een doelpuntje of 15/16. De supporters dachten met de terugkeer van Ron wederom de gedreven doelpuntenmachine in huis te hebben, maar niets was minder waar. Ron had zijn interesses duidelijk op ander vlak liggen en het voetbal moest daar helaas voor wijken.

(In het seizoen 2008-2009 duikt hij opeens weer op en valt hij in tijdens de derby tegen Roda'23)

Ron begaf zich, als een puber in zijn nadagen, weer volop in de Amsterdamsche uitgaansscene. In louge kroegen waar het 16-jarige Amstelveense publiek voor het eerst een pasje doet maken, een kusje mag geven of erger nog, een soa oploopt in de damestoiletten, ziet Ron zijn taak schoon om deze nieuwe generatie breezersletjes rond te leiden en wegwijs te maken. Een taak die voor Ron wel is weggelegd. De prioriteiten liggen op dat moment niet meer bij het scoren op zondagmiddag even voor vieren, maar het scoren op zaterdagnacht even voor vieren. Een voor een gedreven sportman dodelijke combinatie: stappen en sporten, dat gaat niet samen. Dat heeft Ron gemerkt de afgelopen jaren, het terugkeren op hoog niveau valt hem immers zwaar, maar je ziet dat de huidige generatie Martinianen deze wijze van 'leven en voetballen' maar al te graag kopiëren. Ze zien in Ron een cultheld en denken dat het normaal en stoer is om de avond voor een wedstrijd even lekker door te zakken met een paar liter Wit-Russische bocht van de Aldi, om zes uur in de ochtend wakker te worden bij een stinkende weduwevrouw die de leeftijd van hun moeder heeft en vervolgens tegen het fris en fruitige aan op het veld negentig minuten vol aan de bak te gaan. Niet iedereen kan het. Dat hebben we wel gezien de afgelopen maanden en jaren. Ron kon het wel. Daarom is Ron Ron en daarom hopen wij dat Ron het gaat maken dit seizoen. Ron weet dat áls hij wil slagen dit seizoen, hij zijn pikante levensstijl moet verlaten en als een sober Brits schooljongetje in de pas van meester Jannis moet blijven lopen. Op tijd naar bed, niet meer drinken, goed eten en hard trainen. Tot nu toe lukt het hem aardig.

(De elftalfoto van medio 2000, met Ron rechtsboven als jonge hond in het rood van Sint Martinus.)

Het was niet gemakkelijk om met Ron af te spreken. Ron heeft een druk sociaal leven en valt van de ene afspraak in de andere. Een gaatje voor de SMFC was dan ook niet snel gevonden tot…‘’SMFC? met Ron hier. Kunnen jullie vanmiddag naar brasserie Witteveen komen, daar is de verjaardag van mevrouw Bitterbal, die is 30 geworden en er zijn nog meer spelers van Martinus...is misschien wel gezellig!'' Gelijk werden de pennen neergelegd, de koffie uit witte mok met bruin plakkerige koffiedruppeltjes op de zijkant leeggemaakt, de stekker uit de frituurpan getrokken en stuurden we onze verslaggevers richting Amsterdam, op vrij vervoer.

Brasserie Witteveen is een hippe tent voor dertigers die even wat lekkers willen eten of drinken in een ongedwongen en relaxte sfeer. Je kan er werken, loungen, eten, drinken, de krant lezen en er is zelfs een speelhoek voor de kleintjes. Even dachten we Pieter Water daar achter een bergje klei te zien zitten, maar dat zagen we verkeerd. Het was Danny. Niet Pieter. Lekker een stevig potje kleien in de bouwhoek van Brasserie Witteveen. De ouders zelf doen zich op dat soort momenten tegoed aan proseco, slobberwijn en andere soorten van hippe- en semi-alcoholistische versnaperingen. Even staan we er raar bij te kijken, maar het is immers Amsterdam in het jaar 2010 en blijkbaar moeten we dan alles maar normaal vinden: papa en mama die de bar omver zuipen; het kind gedropt in de speelhoek, gedwongen leuk zitten doen met andere kindertjes, hompen klei en afgekloven legosteentjes. We laten de ambiance links liggen en zoeken in de drukte naar Ron. We wanen ons een weg door krijsende kindertjes, glijden uit over volgescheten luiers, zien links en rechts flesjes warme brokkelmelk voorbij vliegen, maar bereiken uiteindelijk het tafeltje waar Ron en zijn mede-feestvierders aan plaats hebben genomen. We feliciteren mevrouw Bitterbal en natuurlijk meneer Bitterbal en nemen plaats. We zien Ron een beetje beduusd om zich heen kijken. Ron, de 34-jarige die drie keer de pubertijd heeft overleefd, beleefd en géleefd en daar eigenlijk levenslang in wil blijven hangen, kijkt zijn ogen uit. Vrienden, kennissen, medespelers...velen zijn er aanwezig en velen hebben hun aanhang meegenomen. Niet allen hun vriendin, of voor sommigen al vrouw, maar opvallender voor Ron; sommigen hebben hum kinderen bij zich. Nou sommigen, bijna allemaal. Je ziet Ron denken. Hij, de wildebras, die als hij 'de daad' nooit veilig had beoefend, nu toch zeker een eerste, misschien zelfs wel tweede elftal van zijn nazaat rond had lopen, kijkt zijn ogen uit. Is dit mijn vooruitzicht? Moet ik dit ook? Vind ik dit leuk? Ben ik hier aan toe? Ron is duidelijk even van de kaart en we besluiten hem even een kwartiertje te laten bijkomen en leggen hem wat simpele en standaard vragen voor...

Naam: Ron van der Heijde

Leeftijd: 34 jaar

Geboren te: Amstelveen

Relatie: geen

Woonachtig in: Amstelveen

Werk: Accuraat B.V.

Martiniaan sinds: 1981

Positie: Spits

Favoriete club(s): Sporting Martinus

Favoriete item snackcorner: De balgehakt met satésaus

Onvergetelijk martiniaans moment: Natuurlijk de goal tegen Roda'23 met de hand.

De verjaardag is in volle gang en het is druk in Witteveen. Ron is van zijn eerste schrik bekomen en spreekt inmiddels, zoals alleen Ron dat kan, gepassioneerd over voetbal en met name Sporting Martinus. Al zijn Martiniaans gerelateerde zonden komen over tafel. Beruchte verhalen over de weekendjes Groningen, Amsterdam en, dichter bij huis, achter de kantine of derde veld. Terdege zijn wij ons ervan bewust dat ons lezende publiek ook uit minderjarige martiniaanse exemplaren bestaat, vandaar dat we de details in deze achterwege laten. Wie een ongecensureerde versie wenst te ontvangen, weet ons te vinden. Met een glaasje pils in de hand, praten over voetbal, dan is Ron op zijn best. Hij kan uren doorpraten. Zoveel tijd hebben wij drukke verslaggevers natuurlijk niet en we hebben zijn antwoorden, soms met dubbele tong gegeven, dan ook een klein beetje ingekort...

Beste Ron, een eerste interview met de SMFC. Zin in?

''Zeker wel, alleen door wat randzaken heb ik jullie vaak moeten afzeggen. Geen vedette neigingen hoor…''

Ron heeft, nadat hij jarenlang niet in aanmerking kwam voor een interview als deze, ons werkelijk weken lang laten wachten op respons. Erg opmerkelijk, daar onze Ron toch niet vies is van een beetje aandacht. Maar zoals eerder gezegd, Ron heeft krediet, van de toiletjuffvrouw in een ranzig Gronings afwerkhotel, tot de chef-redacteur van de SMFC redactie.

Ron, we interviewen iemand niet voor niks, dan moet er wat aan de hand zijn. We hebben vernomen dat je komend seizoen wil schitteren in het eerste. Wat is waar van deze ambities?

''Het is waar. Begin Juni ergens in het noorden van het land heb ik met mijn maatje en collega spits Ray de Wind, alias Glenn Helder, alias Bitterbal, de handen in één geslagen om nog één keer het koningskoppel te verengingen of wat je vaak langs de lijn of in de wandelgangen hoorden ´Het Gouden duo van Martinus'. A pact was made. We beloofden elkaar trouw en onze trainingskamp was begonnen''.

Inmiddels hebben we Ron al een paar keer in actie gezien in dit nog prille voetbalseizoen en tot op heden zijn we niet onder de indruk en we hebben zelfs de indruk dat Jannis dat ook niet is. Maar Ron heeft krediet! We kunnen niet verwachten van iemand die de afgelopen 5 jaar zoveel heeft geleefd waar een normaal mens zijn hele leven over doet, nu in een keer weer, uit het niets, de dragende speler is waar hij en wij allemaal zo op hopen. Even zagen we in de voorbereiding de Ron van toen. Wasmeer uit, op een nazomerse donderdagavond. Hij 'neust' en bal binnen, kreeg hem pardoes op zijn snuit en wist weer niet waarheen te rennen tijdens het juichen. Een kippenvelmomentje bij de aanhang.

Ron, je hebt veel moeten laten afgelopen zomer. Vertel eens kort hoe deze zomer eruit zag?

''Het Amsterdamse Bos was vertrouwd terrein voor ons. Twee á drie keer in de week werd de hazenheuvel beklommen. De buik, rug en borstspieren werden getraind. En mening sprintje werd er door ons getrokken.''

Ben je in die tijd tijdelijk een soort monnik geworden?

''Klopt! In het weekend had ik mezelf opgesloten en de telefoon boven op de kast gelegd om enige verleiding uit de weg te gaan...''

Hoe reageerden al die vrouwen op het terugtrekken van Ron FC Boot uit de uitgaansscene? ''Kort samengevat...Opgelucht! ''

Het was in het inmiddels met kleine kinderen overladen Witteveen fijn om te horen. Ron die daadwerkelijk een poging doet om terug te keren op niveau en daar voor zijn doen heel veel voor laat. Maar is al deze waanzin realistisch voor de speler die tegen het veteranenelftal aanzit qua leeftijd?

(Ron op zijn best....en dus met veel vrouwen omzich heen.)

Ron, even realistisch, in hoeverre denk jij komend seizoen een rol van betekenis te kunnen spelen in het keurkorps van meester Jannis?

''Op dit moment vrij weinig. Ik ben helaas overtraind en heb een bovenbeenblessure. Daarna hoop ik de draad en mijn plannen weer op te pakken!''

Ron, even wat anders, de klik tussen jou en de harde kern supporters is er altijd geweest. Werken de aanmoedigingen van langs de kant als doping op jou?

''Wat ik nu ga zeggen geloof je nooit, maar die scheve kon mij altijd wel positief aanmoedigingen. Die kan boven iedereen uit schreeuwen en dat werkte goed bij mij. Er kwam dan altijd net iets extra´s naar boven bij mij...''

Even valt het stil in Witteveen. De bezoekers kijken elkaar met verbazing in de ogen aan. Monden vallen open. Een kind plast in zijn broek. Ron's uitspraak weet de sfeer op de verjaardag van mevrouw Bitterbal in een keer om te draaien, alsof we van een verjaardag plotsklaps bij een uitvaartmis zijn beland. Langzaam wordt er weer geroezemoesd en komt het feestje weer op gang. Bij Ron, dé martiniaanse Ron van der Heijde, kwam iets extra's naar boven door de aanmoedigingen van Scheve. Alsof het zoveelste wereldwonder zojuist in Witteveen had plaatsgevonden. We waren, en zijn er nog steeds, beduusd van. Dat onze Scheve, oud-medewerker van de AM-groep en kenner van de Phalenopses en Erectus Cultivaros, zó een invloed kan hebben op een martiniaanse speler. Dat doet ons goed. Geheel onverwacht, maar het doet ons goed en Scheve kan, als hij dit leest vanavond, waarschijnlijk maar moeilijk in slaap komen. Het deed ons later wel afvragen...zouden er meer spelers zijn die van Scheve een extra 'boost' krijgen, een stimulans om harder te werken, beter gaan voetballen? Jannis, mocht het dit seizoen niet best blijven lopen, denk dan eens aan Scheve...misschien is hij wel de sleutel naar succes. Zo dichtbij, maar nooit aan gedacht. Scheve. Onze inspirator.

(Scheve deed Ron tot grootse daden komen.)

We zijn even de weg kwijt en besluiten langzaamaan het vragenuurtje af te ronden. Een mooier en beter antwoord dan we net hebben gekregen, krijgen we nooit meer. Laten we het maar eens over wat bijzaken hebben...

Ron, je moet wel wat meer gaan werken aan het juichen he....

''Ik weet het! Ik ben blij dat nooit iemand het ooit heeft gefilmd...totale chaos en niet weten wat te doen…rennen met geen doel, geen benul, van wat er is gebeurd...ik leer het nooit.''

Ron, even kort over wat algemene zaken...waar gaan we eindigen dit jaar?

''Tja.. promoveren naar de eerste klasse..! Je moet altijd slecht beginnen. Vorig jaar wonnen we de eerste twee of drie wedstrijden en toen stonden we bovenaan. En daarna bakte we er niks van. Nu verliezen we gewoon de eerste twee wedstrijden om vervolgens iedereen voor de gek te houden, dat Martinus een te kloppen ploeg is. Vanaf aankomende weekend doet wij gewoon weer mee met de bovenste regionen.''

Ron, we kunnen de culinaire vraag niet overslaan: waar mogen we jou voor wakker maken midden in de nacht? ''Danny.. dat lijkt mij logisch…''

Ron, als laatste, welke uitspraak wil jij nu doen, waar we aan het einde van het seizoen op terug mogen komen?

''Natuurlijk lijstaanvoerder van het topscorerklassement en waarom ook niet...de Penaltybokaal!''

Met een kop vol informatie verlaten we enigszins verward brasserie Witteveen en laten de jarige job, de kindertjes en Ron FC Boot achter ons. We hebben Ron gesproken en zijn er heilig van overtuigd dat Ron er alles aan gaat doen om dit seizoen een rol van betekenis te spelen voor Sporting Martinus. De instelling is er, de voorbereiding loopt redelijk, nu is het aan Ron om zijn woorden om te zetten in daden en de glorietijden van weleer te doen herleven op stadion Overburg.

Wij danken Ronnie FC Boot van der Heijde voor zijn medewerking en wensen hem veel succes.

Redactie SMFC