Zaterdagavond, 04.00 uur, Feest van Joop. Met plakkerige handjes van de sambuca begeef ik me naar de bar voor nog een biertje. Een 20 seconde durende ‘Eye of the Tiger’ houdt me op de been en doet me mijn cappuchon over mijn hoofd trekken. Ik ben een kooivechter. Ik kan de hele wereld aan.

Plotseling bekruipt me een gevoel van schuld. Wat doe ik hier? Waarom sta ik me te bezatten, terwijl mijn ploeggenoten al uren slapen, geflankeerd door knuffelbeer en vriendin? Koud zweet trekt over mijn rug. Wat zal Jannis hiervan vinden? Zal hij het aan me zien morgenochtend? Misschien wisselt hij me wel na 10 minuten. ‘David, kom maar! Dit slaat nergens op...’ Weg basisplaats, weg droom..

Ik bestel drie bier en een water, sla de laatste in één keer achterover. Dat heb ik wel geleerd vanavond. ‘Nee, even geen Jaegertje nu’ roep ik de barman toe. Hij kijkt me verdwaasd aan. Ik draai me om, en ga op zoek naar mij jas. Ik móet naar huis. Met de drie biertjes strompel ik terug naar mijn plekje achter in de bar, werk me door de feestende massa heen, duw ze bij onbekenden in de hand en maak dat ik wegkom.

Ik schrik wakker. Mijn telefoon schreeuwt: ‘ 12.36’. Kwart voor 1 verzamelen red ik nooit meer. Toch spring ik mijn bed uit, op zoek naar mijn tas, handdoek, boxershort, scheenbeschemers... Kicksen! Waar zijn mijn kicksen? En ineens dringt het tot me door. Ik laat alle spullen uit mijn handen vallen en draai me langzaam om. Met één hand schuif ik het gordijn open, met de andere open ik de deur naar het balkon. Daar, hangende boven het water, bungelen twee zwarte schoenen...

De scheidsrechter fluit, het seizoen 2010-2011 is officieel begonnen. De bal rolt weer (stuiteren doet hij nog niet) over het gloednieuwe kunstgras. Bekende gezichten langs de kant, bekende gezichten in het veld. Er wordt geschreeuwd, gevloekt, gewerkt. Martinus is kansloos, gaat bij de eerste krachtproeve in het groen-zwarte water van de 2^{e klasse kopje onder. Er moet nog veel gebeuren...}

En ik? Ik begeef me, vlak voor het rustsignaal, als een echte supporter, richting Piwi’s bar voor een groen AA’tje en een broodje gezond. Aan een tafeltje in de hoek eet ik mijn broodje, en ineens spits ik mijn oren. De eerste tonen van ‘Eye of the Tiger’ schallen door de kantine. Een gevoel van onoverwinnelijkheid overmant me. Ik laat mijn half opgegeten broodje op de tafel liggen, begeef me richting de uitgang, me een weg banend door de massa. ‘Risin' up, back on the street
Did my time, took my chances…’

Ik druk op PAUZE en draai me nog eens om. Even niet dit jaar.

David AT5