In Memoriam Ronald Zijm

Afgelopen dinsdag kreeg uw schrijver via een zeer ongewoon kanaal door dat Ronald Zijm weer in het ziekenhuis lag. Niet zo lang geleden werd hij getroffen door een hersenbloeding. Dat was schrikken, maar hoewel zijn linkerarm niet meer naar behoren functioneerde, klonk Ronald reëel over de situatie, maar opgewekt.
Het was de afscheidsavond op zijn school. De moeder van een van de leerlingen van ondergetekende vertelde dat zij in het VU-ziekenhuis haar moeder bezocht en aan de praat raakte met een kamergenoot. Het gesprek kwam op Leimuiden en mijn naam viel. Het bleek dat Ronald Zijm weer in het ziekenhuis was opgenomen, nu met klachten aan de luchtwegen. Zij vertelde dat de onderzoeksresultaten voor Ronald niet zo positief waren. Maar ik schrok me vannacht (vrijdag op zaterdag) een hoedje toen ik onze website langsging. Ronald is overleden. Veel te jong, want 47 jaar.

Ronald werd als pupil lid bij Sporting Zuid, heel misschien was het nog net Amstelzwaluwen. Hij doorliep alle jeugdelftallen en kwam in het 2e terecht. Als jonge senior haalde hij het 1e elftal.

Een snelle rechtsback, die je drie keer tegenkwam voor je hem gepasseerd was. Een snelheid loopvermogen waar elke tegenstander een gruwelijke hekel aan had. Ronald speelde enkele jaren vol overgave in het eerste, maar was ook een levensgenieter. Te snel deed hij daarom een stapje terug.
Maar toen al bleek hij een clubman in hart en nieren. Samen met Peter Steenbergen nam hij op heel jonge leeftijd de verantwoording voor het reilen en zeilen van onze junioren en pupillen. Het was een tijd, dat de jeugd zwaar terugliep bij onze vereniging. Hij was o.a. leider en wedstrijdsecretaris en was lid van de jeugdcommissie. Jarenlang ook zaten we ’s maandagsavonds op het Loopveld een clubblad te maken. Hij werd vanuit de jeugdcommissie bestuurslid en uiteindelijk secretaris.

Met de fusie Sporting Martinus kwam hij in het bestuur van de huidige vereniging terecht. Hij werd achter Henk Blom tweede secretaris. Het was een uitgebreid bestuur toentertijd en Ronald ging de ledenadministratie doen. Daarnaast bleef hij voetballen en was de grote regelaar van zijn team. Omdat zijn privé-leven in de afgelopen jaren grondig wijzigde, nam Ronald gas terug wat zijn cluppie betrof. Hij leerde zijn vrouw in Thailand kennen, werd daardoor vader van twee (stief)kinderen en niet zo verschrikkelijk lang geleden trotse opa. Maar Ronald bleef –nu wat meer op de achtergrond- clubman. Vorig jaar beëindigde hij zijn loopbaan als voetballer. Jarenlang teveel moeite moeten doen om elf man op de been te krijgen, te vaak de teleurstelling, dat afspraken niet nagekomen werden, te vaak incompleet staan. Het houdt eens op.

Het feit dat hij benoemd was tot lid van verdienste in goud geeft zijn betekenis voor Sporting Martinus aan. Een echte clubman ging veel te vroeg heen.

We wensen zijn vrouw, kinderen en familie heel veel sterkte in deze zware tijd.

Jos Luif