-         

De competitie is net begonnen. Roda'23 speelde tot nu toe twee duels en sprokkelde twee puntjes. Het rendement van Sporting Martinus was hoger: een duel en drie punten. Dat de derby zo vroeg in het seizoen valt is niet optimaal voor de liefhebber. Er staat, behalve de eer en prestige, nog niks op het spel. Ook weten beide ploegen nog niet veel van elkaar, is het de vraag wat we op het veld kunnen verwachten en dus is een voorbeschouwing maken op deze manier niet de makkelijkste opgave. Dan komt er nog bij dat het op het hoofdkantoor van de SMFC erg chaotisch is en tijdsgebrek een meespelende factor is. Daarom deze keer een andere voorbeschouwing als gewend, geen interviews en reacties, maar wel een terugblik in foto's op vorig jaar, de resultaten tussen beide verenigingen sinds de oprichting van de SMFC en een column, uiteraard derby gericht.

Roda'23 - Sporting Martinus seizoen 2008-2009

Voor het uitduel in Bovenkerk maakten de supporters een nieuw spandoek...

Het resultaat werd de nacht voor het duel 'getest' op de Bovenkerker tribune...

Op de wedstrijddag was de tribune van ons. Missie geslaagd.

De opkomst van beide elftallen met Kees voorop!

De Roda'23 aanhang...

De SMFC!

De spelers klappen naar het publiek.

Op het moment dat het al 2-2 staat komt Ron 'FC Boot' van de Heijde binnen de lijnen. Het publiek vind het prachtig. Zou hij zondag weer invallen?

De meegereisde martinianen....

De spelers bedanken de supporters na het laatste fluitsignaal...

En tijdens de derde helft was het nog lang onrustig!

Confrontaties vanaf 2003-2004

Om even Co Adriaanse's scorebordjournalistiek toe te passen: we hebben nog nooit verloren in Bovenkerk...

2003-2004 (derde klasse)

Roda'23 – Sporting Martinus 0-1

Sporting Martinus -Roda'23 2-1

2004-2005 geen derby, Sporting Martinus in tweede- en Roda'23 in derde klasse.

2005-2006

Roda'23 – Sporting Martinus 1-1

Sporting Martinus -Roda'23 2-1

2006-2007

Roda'23 – Sporting Martinus 0-0

Sporting Martinus -Roda'23 1-2

2007-2008

Roda'23 – Sporting Martinus 2-3

Sporting Martinus -Roda'23 0-2

2008-2009

Roda'23 – Sporting Martinus 2-2

Sporting Martinus – Roda'23 3-1

Column

We zitten in de week voor de derby. Uw vaste verslaggever zit op een winderige nazomermiddag wat slaperig en afgewerkt achter zijn bureau. Uit het raam kijkend is er niets anders te zien dan een paar geparkeerde auto’s op de verder verlaten parkeerplaats. Het zijn niet de types die wij gewend zijn -X5 of Porsche Cayenne-, maar een aantal modale middenklassers, waarschijnlijk van het vrome meisje van de afdeling crediteuren, of van die lul van boekhouding.

Op mijn bureau liggen de standaard kantooraccessoires, zoals deze binnen de muren van het kantoorjargon bekend zijn. Een gummetje, mijn pen, drie mobieltjes, nog een pen, een boterham van vorige week met groen uitgeslagen Oost-Duitse Sellingerham, een foto van mijn onlangs overleden kat toen hij net overleden was, het slipje van de secretaresse -zeker vergeten nadat ze zich vanochtend in alle vroegte op mijn bureau wierp- en een kladblokje met enkele aantekeningen –‘Niet vergeten: Bolle bellen i.v.m verlengsnoer frituurpan!’- onderstreept met rode viltstift. Tussen al deze troep huisvestigd zich ook mijn toetsenbord met muis, met daarnaast de onvermijdelijke kop koffie, uiteraard geschonken in een robuuste mok. Er druipen wat bruine druppeltjes over het stikkertje op de zijkant –‘zwart, met een mespuntje suiker, zonder kaakje’- en er vertonen zich enkele barstjes in het oortje.

Terwijl de werkdag –een woensdag, Zweedse gehaktballetjesdag bij IKEA- tergend langzaam richting zijn einde gaat, laat ik mijn werk liggen en droom weg in mijn op zeven-manieren-verstelbare arbotechnisch goedgekeurde ergonomische bureaustoel met kussentje in de rug. Ik droom weg en denk aan zondag. Roda’23 – Sporting Martinus, het mooiste affiche van het jaar. Ik stel me voor hoe anderen deze wedstrijd benaderen. Beleven. Naar toe leven.

Ik zie Mo en Hamzah aan de eettafel zitten, in de keuken van een klein flatje in Amsterdam West. Het is de avond voor de wedstrijd. Schemerlampje aan, kleedje op tafel en muntthee drinken. ‘’Morgen moet je beuken man, je weet toch!’’ blèrt Mo tegen zijn kleine vriendje. ‘’Fok man, we moeten die gasten gewoon pakken man!’’ briest hij er achteraan. Hamzah nipt van zijn muntthee, doopt zijn lange vinger er twee keer in en kijkt naar buiten. Op de achtergrond klinkt de Dries Roelvink van Cassablanca uit de radio, waarschijnlijk aangesloten op de schotel en Mo tapt met zijn voet wat mee op de meeslepende Arabische tonen. Verder is en blijft het stil tussen de twee vrienden in Amsterdam West. De volgende dag zie ik de gespannen koppies van beiden uit de met gordijntjes behangen volkswagen transvalia bus van Mo stappen. Op weg naar de derby.

Ik zie Raymond Wismeijer, zittende op zijn Jan des Bouvier-bank, in zijn huis in Uithoorn. Hij is niet alleen. De hele enclave is aanwezig. Fietsjes voor de deur, koffie geserveerd in een keurig kopje -pink omhoog- met bloemetjes motief en de koektrommel uit de netjes afgestofte Kauffman-Kast staat op het punt een eerste rondje te maken. De enclave is in deze meer gespannen dan de vedette op rechts zelf. Met een schuin oog bekijkt Raymond op teletekst de uitslagen van de zaterdagavond gespeelde wedstrijden in de Oostenrijkse regionalliga -vijfde niveau- en laat de verwachtingen uitgesproken door zijn gasten links liggen. De nuchterheid zelve, niks geen spanningen, gewoon doen wat je moet doen op de vooravond van een wedstrijd: Een glaasje warme karnemelk met een velletje drinken, om half elf naar bed, even stoeien –maar niet te lang- met verkering Marcia en om kwart over elf het lichtje uit. De enclave en Raymond treffen elkaar weer bij Roda’23. Nog steeds geen spoortje van spanning. Althans, niet bij Raymond. Hulde.

Ik zie Sebastiaan van Zijl, liggend onder zijn stapelbed. Hij ligt daar al de hele week. Met een kussen op zijn hoofd zondert hij zich af van de buitenwereld. Zijn knuffelbeer, die hij al koestert sinds de basisschool, klemt hij stevig tegen zich aan. Sebastiaan kent beide kampen als geen ander en wil door niemand worden gestoord. Zijn vriendinnetje schuift hem even voor het slapen gaan een kommetje water toe. Sebastiaan laat zich lange tijd niet zien. Opeens schiet zijn hand onder het bed vandaan. Het kommetje wordt weggegrist en leeggeslurpt. Rond negen uur, zondagochtend, kruipt Sebas onder het bed vandaan en pakt zijn gsm: 256 nieuwe smsjes, 88 gemiste oproepen en een lege batterij. Onderduiken heeft zijn vruchten afgeworpen. Op naar de derby.

Ik zie David AT5. Hij zit op het Max Euweplein in Amsterdam en kijkt uit over zijn schaakbord. Dromer als hij is gaan zijn gedachten niet naar komende zondag, maar terug naar afgelopen zondag. Wat een prachtige goal maakte ik toch, denkt de geboren Amstelvener. Een paar straten achter hem ligt 'the place to be' voor ongeschoren studentikoze jongeren die op zoek zijn naar een avondje vertier: poptempel 'de Paradiso'. Ik zie hem later op de avond daar binnengaan, hij kent iedereen, schud handjes met de portiers en socialiseert met vrouwen met hippe sjaaltjes om, Ugh's bontschoenen aan, glaasjes proseco in de hand en te grote zonnebrillen op het hoofd. De standaard wannabees van deze tijd dus. Als de zon opkomt verlaat hij Amsterdam en reist direct door naar Bovenkerk. Daar scoort hij weer fabuleus. Schaakmat.

Ik zie Jeffrey van Groningen discussieëren met zijn vrouw. ''Ja schat, nee schat, natuurlijk schat. Uiteraard kom ik na de wedstrijd direct naar huis''. De oude rot weet als geen ander dat deze derby niet twee, maar drie helften lang is. Dat wordt nu alvast een bloemetje bestellen om zondagnacht, als vrouw lief met de deegroller al klaar staat, direct het eerste vuurtje te blussen.

Ik zie Jeffrey staan, bij het bloemenstalletje van SMFC'er Scheefpoot. Het is zaterdagmiddag en Scheve heeft al een strip kalmerende pilletjes op. Hij staat onder hoogspanning, heeft al drie nachten niet geslapen, verkoopt deze week enkel rode en gele rozen, weigert Bovenkerkers te helpen en huilt kleine zoute traantjes als hij s' nachts in zijn plakkerige bedje naar het vergeelde plafond ligt te staren. Scheve kan pas de tweede helft aanwezig zijn en dat doet hem pijn. Bovenkerk -en met name de baromzet- zal het drie kwartier zonder Scheve moeten stellen. Tijdens de derde helft danst hij weer als verwacht op tafels, ruilt sjaaltjes met de Roda-jongens en drinkt de gehele voorraad Johnny Walker op. Maandagochtend wordt hij wakker, ergens tussen veld vier en vijf, zijn broek op zijn enkels, portemonnee kwijt, telefoon weg, kop als een bos uien, strip met pilletjes op, maar met een glimlach op zijn gezicht van oor tot oor. Sporting Martinus heeft gewonnen. Langzaam krabbelt hij overeind en keert terug richting zijn bloemenstal.

En net voordat ik doorhad dat er iemand onder mijn bureau zat -de secretaresse zocht klaarblijkelijk haar eerder achtergelaten slipje- zie ik Jannis liggen. Zaterdagavond, even na twaalven, kleedkamer negen, op zijn luchtbedje. Kees Meekel zit gehurkt naast hem en leest hem voor uit de biografie van Johan Cruijff, uitgegeven door Voetbal International. Door Kees' monotone stemgeluid valt de onder zijn slaapzakje liggende Jannis al snel in slaap. Dromen over een overwinning doet hij niet. ''Daar hoef je niet over te dromen, winnen doen we daar toch wel'', spreekt van zijn slapende gezicht. Zachtjes sluit Kees de kleedkamerdeur en waakt vervolgens -in de koude en kille Oostblok-achtige catacomben van het stadion Overburg- de hele nacht over zijn Jannis.

De secretaresse maakt een abrupt einde aan mijn dagdroom. Haar slip, een vleeskleuirge die ook als hangmat kan dienen, verdwijnt in haar handtasje en meteen sta ik weer met beide benen op grond. Met wallen onder de ogen verlaat ik kantoor en ga naar huis. Daar pak ik, vier dagen voor het duel, twee sportassen van de zolder en begeef mij naar de kelder. Alle vlaggen worden netjes gestreken en opgevouwen in de tassen gedaan. Het vuurwerk wordt gecontroleerd en ingepakt. De SMFC trui krijgt nog een wasje en de SMFC leden die buiten de combi om reizen worden ingelicht waar er wordt verzameld.

Ik stel me voor hoe anderen deze wedstrijd benaderen. Beleven. Naar toe leven. Het is voor iedereen verschillend, maar als het zondagmiddag is -even voor twee uur- en beide elftallen komen het veld op, de Trapsiders in hun vaalgroene truien de Trap bevolken, de SMFC het uitvak in vuur en vlam zet en de honderden toeschouwers de handen stukklappen, beleefd uiteindelijk een ieder het hetzelfde derby-gevoel. 

Tot zondag, 14.00uur Roda'23 - Sporting Martinus

Redactie SMFC