Zondag thuis tegen FC Quick. Nog één keer je tas pakken, sportontbijtje erin proppen, kindertjes aankleden, ff op de klok kijken (''moet ik al weg?''), schoenen uit het vet halen, aanvoerdersband in de tas, ff de site checken, jas aan en....(vrouw, ik ga!''). De kids krijgen een kus en pappa gaat voor de laatste maal op weg naar de club voor een wedstrijd. De laatste keer wedstrijd spanning, de laatste keer wedstrijdbespreking, de laatste keer in de kleedkamer, de laatste keer warming-up en voor de laatste keer als kapitein van het rood gele vlaggenschip voor de selectie uit het veld op. Na dik 31 jaar voetballen voor Sint- en Sporting Martinus komt er zondag een einde aan de indrukwekkende carrière van onze aanvoerder Rick van Bruggen. Het zal een dag zijn die van te voren niet is te regisseren. Natuurlijk wil je de laatste pot winnen, maar wat als je verliest...of met rood het veld moet verlaten? Komt er die publiekswissel voor mij? Wat hebben de supporters voor mij in petto? Kan ik het wel droog houden...? Zondag voor het laatst in actie, onze held Rick van Bruggen. We interviewden hem, zeker niet voor het laatst, maar wel als speler zijnde.

(Promotie na OSM'75 te hebben verslagen...2003)

Rick, waarschijnlijk krijgen we een kort antwoord, maar vertel! Je palmares. Waar speelde je en van wanneer tot wanneer? 

''Vanaf mijn vijfde jaar tot nu bij Martinus!''
 
Waarom stop je ermee...je oogt nog zo fit!

''Na 18 jaar het eerste elftal vind ik het welletjes. Ik heb altijd de gedachte gehad om na het eerste af te bouwen in het 2e, maar vanwege een medische reden is het beter om nu te stoppen op dit niveau en dat geldt ook voor reserve 1ste klas. Daarnaast maakt het voor mij niet zo heel veel uit of het nu het 1ste, 2e of derde is ik wil altijd winnen en dat is juist het probleem. Ik moet piekbelasting, die ik nu ervaar tijdens de wedstrijden en trainingen, voorkomen.''

(Samen met Ron Boot, eurosportring 2002)
 
Wat ga je denk je nou het meeste missen? 

''Het meeste dat ik ga missen is het team gevoel, met elkaar tot het gaatje gaan om te winnen, de voorbereiding, de derde helft, na de training een biertje in de kleedkamer, de busreis naar en van de diverse clubs, de vreugde van het winnen, het verdriet van verliezen, het trainen zelf, het voldane gevoel na de training, de supporters die er heel veel voor over hebben om het voor ons nóg leuker te maken, het enorme plezier wat ik de afgelopen 31 jaar heb gehad bij een fantastische club met fantastisch mensen.''

Hoe kijk je terug op je tijd bij de club?

''Het voelt hier zo goed en dat is een groot compliment voor alle mensen die zich iedere dag weer inzetten voor "ons Cluppie". En hoewel de stappen klein zijn vind ik het voor de club een groot compliment dat we een stuk professioneler zijn geworden dan bijvoorbeeld 5 of 10 jaar geleden. Gaat met horten en stoten, we zijn er nog niet en er kan nog veel verbeterd worden, maar we zijn goed op weg! Als je nu kijkt naar bijvoorbeeld Roda'23, waar de helft volgend jaar voor een paar centen vertrekt naar clubs in de buurt, zul je dat bij Martinus nooit zien! Dat is de kracht van Martinus, hier bestaat nog onvoorwaardelijke clubliefde!!''

(Krantenartikel, een jonge Rick in actie voor Sint Martinus)
 
Rick, vertel eens over jouw persoonlijke hoogtepunt, en dan bedoel ik niet in de slaapkamer! 

''Het zijn er heel veel. Maar wat mij het meeste bijstaat is de promotie naar de 2e klasse. De wedstrijd van de nacompetitie tegen OSM'75. Ik was net 2 dagen daarvoor vader geworden van mijn eerste zoon Sem, wat natuurlijk een hoogtepunt is in je leven, en dan 2 dagen daarna via de nacompetitie promoveren gaf mij het gevoel ik de gelukkigste man van de wereld was.''
 
Er gaan al wat geruchten de ronde over mogelijke nieuwe functies voor jouw bij de club. Wat zijn je toekomstplannen binnen de rood gele muren...assistent trainer, elftalbegeleider, supporterscoördinator...!? 

''Ik moet dit nog bespreken met  Jannis, maar het kan heel goed dat ik samen met Ron het elftal gaat begeleiden. Ik heb geen ambitie als trainer, althans nu niet, maar erbij blijven en toch een beetje meegenieten van de bovengenoemde punten lijkt mij wel wat. Daarnaast speel ik iedere woensdag met de mini's en wat mij in ieder geval heel leuk lijkt om te doen is meegroeien als soort van jeugdtrainer  met mijn jongens. Omdat ik niet helemaal wil stoppen met voetbal blijf ik wel zaalvoetballen bij DCG. Verder is er een behoefte vanuit de club om het bestuur te verjongen. Wellicht ook een mogelijkheid, maar ik denk nu nog even niet. En vanzelfsprekend ben ik bereid om nu iets terug te doen namens de selectie voor wat jullie voor ons gedaan hebben. En dan heb je het inderdaad over supporterscoordinator of iets in die geest. Kortom een club als martinus verdient de nodig aandacht van mensen die hier heel lang hebben mogen gevoetballen en er is genoeg te doen. Maar ik wil nu ook de vrijheid hebben om heel af en toe eens een weekend weg te kunnen met het gezin, want dat blijft voor mij toch het allerbelangrijkst.''

(Diemen uit, kampioen vierde klasse...2002)

Rick, zondag is dan je laatste wedstrijd. Hoe denk je deze te gaan beleven?

''Het is voor mij moeilijk om te accepteren en te geloven dat zondag echt mijn laatste wedstrijd is en dat zal zondag zelf natuurlijk ook het geval zijn. Aan de andere kant is dit een laatste wedstrijd van een reeks hele mooie wedstrijden in de afgelopen jaren. Daar heb ik dan ook wel weer vrede mee. Verder wil koste wat kost de laatste wedstrijd winnen. Ik vind het moeilijk om aan te geven wat ik kan verwachten van de club en van de supporters, want wat mag je verwachten? Eigenlijk met alles wat er wordt gedaan ben ik al tevreden, want het is natuurlijk bijzonder dat mensen er extra tijd in stoppen om uberhaupt iets te doen. We hebben dit eigenlijk pas 1 x mee gemaakt met Van Groningen. En dat was toen erg leuk en goed geregeld. Ik heb het gisteren verteld tegen de kids dat ik ga stoppen met voetbal. Nadat ze eerst vol onbegrip mij aankeken was het eerste wat de oudste vroeg "Pap, komt er dan ook een spandoek met "Rick van Bruggen neemt afscheid"". Ik laat het allemaal maar over me heen komen, maar het wordt voor mij persoonlijk een bijzondere dag waarop ik afscheid neem van bijna 32 jaar voetbal bij Martinus en een start maak van een andere rol(len) binnen Martinus. Helemaal weg ben ik dus zeker niet!''

(Papa Rick met de volgende generatie Van Bruggen op de arm)

Rick, je kent veel mensen binnen de vereniging en iedereen kent jouw. Zoals je weet leest iedereen onze site en dus ook dit interview. Wil je zelf nog wat kwijt aan de achterban, leden Sporting Martinus en vrijwilligers? 

''Iedereen enorm bedankt voor de fantastische jaren die ik heb gehad bij Martinus en die ik natuurlijk, weliswaar op een ander manier, nog ga hebben. Door deze mensen is het afscheid extra pijnlijk en moeilijk...''

Zondag 14,00uur stadion Overburg

Sporting Martinus – AFC Quick 1890 Amersfoort.

Voor de laatste keer in actie...Rick van Bruggen.

Redactie SMFC