November 2007

Eindhoven. Het is enkele dagen na de ontluisterende nederlaag bij NEC. We hebben een afspraak met Michael Reiziger, oud martiniaan en nu wereldster en vedette bij de eindhovense formatie van Ronald Koeman, PSV. PSV kent een gespannen periode. De resultaten blijven achterwegen en supporters roeren zich op een negatieve manier. Zaterdag na NEC werd de spelersbus geblokkeerd en des maandags werd trainingscomplex de Herdgang bestormd door enkele fanatieke PSV-supporters van Vak Oost.

Aanvankelijk hadden we afgesproken op trainingscomplex de herdgang, maar vroeg in de ochtend krijgen we een mailtje uit Eindhoven. PSV kondigt een persstop aan. Buiten de door de club zelf georganiseerde persconferenties om, zal er verder geen media getolereerd worden door de eindhovense club. Gelukkig voor ons meldt Michael, dat hij ons later in de middag wel kan treffen in het centrum van de stad. Hotel Ibis is plaats van handelen.

We vertrekken mooi op tijd vanuit Amstelveen. De reis, volledig gesponsord door enkele vrijgevigen van de SMFC’s businessclub, gaat per trein. Uiteraard eerste klas, met persoonlijke bediening. Even na twaalven des middags poppen we de eerste fles champagne. Met de SMFC vlag wapperende uit het raam, wordt de reis richting eindhoven centraal voortgezet. Tegen twee uur komen we aan en gaan we verder te voet richting Stratumseind. Deze plek is hét uitgaansgebied van eindhoven, danwel niet van heel Brabant. Vele kroegen, discotheken, bioscopen en terrassen zijn hier te vinden. Wij gaan op zoek naar een eetgelegenheid. Uiteraard kunnen de Bourgondiërs van de SMFC niet zonder frituur, dus wordt er een gezellig eetcafeetje aangedaan. Op het moment dat we beginnen met schrokken en de brokken frikadel en kroket door de lucht vliegen, komt er een oud, edoch karakteristiek mannetje binnen. Hij doet wat weg van onze eigen Pieter Monkelbaan, maar dan 100 jaar ouder. We raken aan de praat en vragen hem naar Michael Reiziger. De man, duidelijk een clubman, vertelt dat Michael zeer populair is binnen de eindhovense gemeenschap. Reiziger, zo vervolgt de man zijn biecht, neemt vaak de tijd voor zijn fans en is een graag geziene gast in het supportershome van PSV. Ook bij de lokale vrouwelijke bevolking ligt Michael goed in de markt. Het schijnt zelfs dat hij af en toe onder escorte naar huis moet, omdat er vele jonge dames hem opwachten en zich aan hem opwerpen. We begrijpen uit het verhaal dat we hier te maken hebben met een wereldster, met een terechte provinciale sterallure.

Michael Reziger, oud-voetballer van Sporting Martinus, Ajax, FC Groningen, FC Volendam, AC Milan, FC Barcelona, Middlesbrough en op heden dus PSV. De naam van Sporting Martinus misstaat overigens niet in dit rijtje van illustere topclubs. Reiziger kent een moeilijk seizoen bij de Brabanders. Gekweld door een buikblessure, heeft hij sinds eind februari geen bal meer aangeraakt. Ondanks dat en de sportief gezien mindere periode van zijn ploeg, weet hij zich bereidt te vinden voor ons interview.

We duwen de laatste broodjes naar binnen, klokken er een milkshake achteraan en gaan met de taxi verder, richting Ibis Hotel. We zijn inmiddels na het onderonsje met de lokale held nieuwsgierig geworden naar het icoon Michael Reiziger. Is hij daadwerkelijk zo populair hier en zal hij zich hiernaar gedragen? Even na vieren stopt er een lange witte limo voor het hotel. We staan er net 5 minuutjes te wachten als Michael uitstapt. Zijn gevolg, enkele stevige heren, begeleiden hem. We schudden de hand en lopen al rustig babbelend over het weer, richting de speciaal gereserveerde lounge van het hotel.

Uiteraard hadden we ons huiswerk gedaan. Enkele dagen eerder was afgesproken met de perschef van PSV, dat we het niet over PSV en de huidige situatie zouden hebben, dit in verband met de persstop die de club later officieel zou aankondigen. Het maakte ons niet uit, wij hadden slecht interesse in zijn verleden bij Sporting Martinus. Onder het genot van een eerste kopje koffie oogt Michael zeer ontspannen en vriendelijk. Van sterallures is geen sprake en de ‘stevige heren’ zijn er alleen maar om de puberale dames van hem af te houden. Tot op heden hebben ze nog niet hoeven ingrijpen.

Een beetje zenuwachtig en aarzelend vragen we hem hoe lang hij voor ‘’de rode duivels’’ uit Amstelveen heeft gespeeld. ‘’Nou, dat zal denk ik zo’n 6 jaar geweest zijn…’’, aldus een in het geheugen gravende Reiziger. ‘’ Ik ben begonnen in de F-jes, om vervolgens via de E-tjes in de D-tjes te belanden. Toen kwam Ajax op mijn pad’’

6 jaar is een lange tijd. Wat herinnerde de Amstelvener zich van Sint Martinus? ‘’Ik herinner me de trainer, zijn naam ben ik even kwijt, maar ik weet nog dat de velden okay waren en de kantine zeer gezellig!’’ Iets wat verbaasd kijken we elkaar aan. De velden okay? Laten we daar verder maar niet op in gaan…

Nadat Michael Sint Martinus verliet en de wijde wereld introk, waren we benieuwd of hij in die periode de club is blijven volgen. ‘’Uiteraard volgde ik mijn oude cluppie nog wekelijks, maar éénmaal in het buitenland werd dat wat lastiger. Nu ik weer in Nederland ben, kan ik het beter volgen.’’ Zo geloven wij dus ook heilig dat Michael sinds zijn terugkomst bij PSV dan ook dagelijks onze site bezoekt…

Tussen het babbelen door laten we een schaal bitterballen aanrukken en trekken we nog maar een flesje champagne open. Michael slaat het drankje beleeft af; hij wil later op de dag nog een lichte looptraining afwerken. Zijn familie woont overigens nog steeds in Amstelveen. Zou het mede daarom een optie zijn om je carrière af te sluiten bij de club waar alles begon, Sint Martinus dus? ‘’Haha, dat is helaas voor jullie, geen optie voor mij! Ik wil na mijn carrière graag naar het buitenland verhuizen…dat is mijn ambitie’’. Een ‘oude dag’ bij Sporting Martinus zit er dus helaas niet in, ondanks alle rijkdom en weelde die de club hem had kunnen bieden.

Het gesprek is net een klein halfuurtje onderweg, als één van de brede mannen aan tafel komt. Het blijkt dat er buiten het hotel al enkele tientallen vrouwelijke fans zich ophouden. Er wordt ons gevraagd het gesprek af te ronden. Graag willen we nog wat weten of hij trots is om voor Sint Martinus te hebben mogen voetballen. ‘’ Ja zeker! Ik heb een hele mooie en leuke tijd gehad daar! Ben juist daar veel meer gaan houden van het spelletje voetbal!’’ Een mooi antwoord van een rasmartiniaan, wat je als rassupporter natuurlijk gelijk herkend. Buiten wordt het langzaam onrustiger en we besluiten om het interview te gaan beëindigen. Als laatste vragen we Michael wat hij ervan vindt dat de club Sporting Martinus zo leeft onder de lokale bevolking en de supporters. Met een brede glimlach antwoord hij:’’ Vind ik goed! Voor kinderen met name is het heel belangrijk om te sporten. Dat de club populair is, dat gun ik ze van harte!’’

Met deze laatste woorden bedanken we Reiziger voor zijn tijd en wensen hem succes het lopende seizoen en de jaren die nog komen gaan. Voor de deur is de groep inmiddels uitgegroeid tot een kleine 100 in getal. Deze hoeveelheid is voor Michael te groot om uitgebreid de tijd voor te nemen en dus verlaat hij het hotel via de achteruitgang. Zo verlaten ook wij het hotel, maar dan via de vooringang. De vele nog aanwezige meisjes kijken ons wat versuft aan. Wij zijn geen Michael Reiziger, maar hebben hem wel gesproken. Een aardig en vriendelijk persoon wiens door ons verwachtte sterallures ver te zoeken zijn. Dat past ook eigenlijk niet hier in het Brabantse land, waar iedereen nuchter en zichzelf is.

We laten de rekening opsturen naar de club en stappen weer in de gereedstaande trein. Met gierende banden verlaten we Eindhoven en gaan we terug naar Amsterdam Centraal. Daar wordt uiteraard nog even de Febo aangedaan, om vervolgens tevreden huiswaarts te keren!

Redactie SMFC

Met dank aan:

SMFC Leden L. en O.

M. Bressers (PSV Eindhoven correspondentie en communicatie)

Michael Reziger