|
Na de vele positieve reacties op het interview met trainer Jannis van der Lijcke is het tijd voor een volgend interview met nog een kopstuk binnen de vereniging. Daarom nodigden we levensgenieter, zelfstandig ondernemer en onze voorzitter Pieter Monkelbaan uit voor een diepgaand gesprek met de redactie. Uiteraard moest er wel een passende locatie worden bedacht. Aangezien Pieter een ‘man van ontspanning’ is en graag geniet van de vele ‘vreugdes des levens’, werd besloten om naar een ontspanningsoord in de bossen van Drenthe te gaan. Een week nadat de uitnodiging verstuurd was, krijgen we een verrassende reactie. Via zijn secretaresse laat Monkelbaan weten, de rollen om te draaien. Niet wij nodigen hém uit, maar hij ons. En zo stappen wij drie dagen na ontvangst van de uitnodiging op de trein richting het hoge noorden, met Paterswolde als bestemming. Pieter heeft een affiniteit met het Groningse en komt regelmatig aan het Paterwoldse Meer (wie kent het niet!?) om daar te ontspannen in het luxueuze kuuroord ‘Da Costa’, verscholen in de bossen van dit pittoreske plaatsje. Na een pittige treincombireis van dik twee uur, komen we al vroeg aan op Groningen Centraal. Nu nog naar Paterswolde dus. En dat werd lastig. Het dorp is wél bekend met openbaar vervoer, maar de bus die er rijdt, komt maar éénmaal per dagdeel. Uiteraard hadden wij déze combi dus net gemist. Dan maar met de taxi, want te laat komen voor een afspraak met deze flamboyante verschijning kon natuurlijk niet. Na een kort ritje komen we aan in een wereld waarvan we niet wisten dat het nog bestond in Nederland. Alsof de tijd had stil gestaan. Wegen ontgeasfalteerd, boeren met paard en wagen en de postbode op een bakfiets, die ook gelijk schillenboer, schoenenpoetser en klompenmaker is. Welkom op het Groninger platteland. Daar stonden we dus met onze laptop, retro Quickies aan, baggy jeans hangende op de kont, telefoon met ingebouwde video/camera, MP3 speler en stijlvolle ’Geer en Goor’-zonnebrillen op. We voelden ons gelijk al thuis. Na een wandeling van enkele minuten werd het oord bereikt. Schitterend gelegen in de bossen, met enkel de natuur als enige vorm van geluidsoverlast. Gelijk maar op zoek naar Pieter en die werd snel gevonden. Met de ochtenddauw nog op het water, zat hij warm ingepakt in een bootje. “Vanavond eten we zalm!” riep hij, terwijl hij zijn hengeltje nog maar eens uitgooide. Weer zalm, dachten we al. Monkelbaan, al breed grijnzend in zijn bootje, nam ons in het ootje. Er zat uiteraard geen zalm in het meertje, maar enkele flinke baarzen en vorens had Pieter al wel in zijn leefnet zitten. Nadat Pieter het bootje had verlaten, maakten we kennis en werd er binnen in het kleine ontvangstverblijf een drankje gedronken. We bedankten Pieter voor de uitnodiging en begonnen langzaam met een eerste kennismaking. Uiteraard kenden we elkaar al langer, maar op dit niveau, in deze ambiance, was het toch even aftasten voor de aanwezige redactieleden. Tijdens het eerste praatje komen we gelijk al veel te weten over onze voorzitter. Pieter Monkelbaan, geboren en opgegroeid in Amsterdam. En daar is hij trots op. Al nippende aan zijn fruitdrankje, zien we een glinstering in de ogen en een brede lach op het karakteristieke gezicht van Pieter verschijnen. Praten over het verleden doet hem duidelijk goed. Pieter gaat ervoor zitten en begint zijn verhaal. Zo vertelt hij dat hij tot zijn twaalfde jaar op de Herengracht nummer 500 heeft gewoond en zijn buurman destijds niemand minder dan de burgervader van Amsterdam was. Als kleine Piet was hij vaak te vinden in de buurten rondom het Rembrandtsplein, de Munt en in de speeltuin van Ome Arie op het welbekende Weteringplantsoen. Daar speelde hij met zijn vriendjes en was hij vaak op de pleinen, plantsoenen en kolenschuiten te vinden. De interesses gingen toen vooral uit naar voetbal, judo, waterpolo, schaatsen, kaarten, tekenen en lezen. Toen Pietje eenmaal in de pubertijd een grote Pieter werd, was hij meer te vinden in het uitgaanscircuit en hield hij van een dansje op zijn tijd. Zijn passie voor sport is wel altijd gebleven. Op zijn zestiende verhuisde hij vervolgens naar Amstelveen, waar hij tot op vandaag zijn optrekje aan de, hoe toevallig, Da Costalaan heeft. Inmiddels sloeg de klok tegen het middaguur en begonnen de magen te knorren. Na de slopende reis en de eerste verhalen te hebben aangehoord, was het tijd om een hapje te gaan eten. Pieter, die daar net zo bekend is als George Bush in Amerika, regelt binnen no-time een tafeltje bij het raam. “Doe eerst maar eens een fles champagne voor mijn vrienden uit Amstelveen!”, blaakt Pieter richting de bar. Het verlegen meisje krijgt direct instructies van haar manager, om snel een goede fles uit de koeling te pakken. Terwijl het meisje haar uiterste best doet om een goede indruk achter te laten bij haar manager, om deze graag geziene gast in de watten te leggen, snellen ook andere personeelsleden toe. Pieter wordt hier behandeld als god in Frankrijk, of beter gezegd, hij is hier god in Frankrijk, maar dan in Groningen. We hebben de lunchkaart nog niet open of er staan al twee personen naast ons tafeltje. Een wat rijpere dame, wiens ogen aandachtig richting de gestalte van Pieter gaan. De jongen naast haar maakt de tafel alvast in gereedheid, voor het eten dat zo komen gaat. “Ja, ze zijn hier wel blij met mij!”, lacht Pieter, terwijl het meisje de champagne probeert te ontkurken. De keuze valt op de uitsmijter. Volgens Pieter een goede keus. Zelf neemt hij een maaltijdsalade, zonder verdere poespas. ”Ik moet op mijn gewicht letten hè…als ik niet oppas kom ik hier 10 kilo aan, in plaats van eraf!” En dat kan natuurlijk niet. Eenmaal aan de champagne en al wachtende op het eten, kunnen we alvast wat verder praten. Voordat we over de club gaan praten, waren we toch nog wel benieuwd naar zijn verleden en dan met name de vrouwen in zijn leven. “Daar kan ik jullie uren over vertellen!”, buldert Pieter door het kleine restaurantje. Vooral met zijn maatje Theo Zitvast heeft hij in zijn jonge jaren vele uren, dan wel niet dagen gespendeerd met rokkenjagen. Buitenlandse tripjes werden vaak een ‘uitbarsting van ontspanning’, zoals Pieter dat op een nette manier verwoordt. Verder wil hij, terwijl hij een dikke knipoog richting de redactie wenkt, daar niet te veel over kwijt in de media. “Sommige dingen moet je privé houden…ik moet er niet aan denken dat mijn partner dit straks allemaal zou lezen!” Instemmend knikken we, al hadden we liever de sappige verhalen van hem aangehoord! Wel vertelt hij dat hij 23 jaar gehuwd is geweest en nu sinds 11 jaar alweer samenwoont met ‘zijn’ Betty. Kinderen en dus mogelijke troonopvolgers, heeft Pieter nooit gehad. “Zelfs een hond of cavia kwam er bij mij niet in.”, aldus Pieter, die zijn interesses op een ander vlak had liggen, dan zich druk te maken over mogelijk kroost. En zo gingen wij ons eerst even druk maken met de lunch. De schrijvende en tikkende pers schoof de stoelen aan en ging er eens goed voor zitten. Een alleraardigst uitsmijtertje, verdeeld over drie witte sneetjes brood en de diverse accessoires deden het bord goed vullen. Opvallend was het schijfje augurk op de rand van het bord. Ondertussen zat Pieter al schrokkend zijn salade naar binnen te werken. “Ja, we moeten opschieten, want om 1 uur wordt de sauna voor ons klaargemaakt!” En dat wilden we natuurlijk niet missen. De rijpere vrouw bleef ondertussen als een krols katje rondom onze tafel drentelen, zich waarschijnlijk afvragend waarom zij niet mee mocht in de sauna. Een plekje dicht naast Pieter zag zij zeker wel zitten. Helaas voor haar, dropen wij met ons illustere gezelschap af richting de sauna’s van Da Costa. Een kleine, maar zeer romantische en fraai ingerichte sauna stond gedurende de komende anderhalf uur tot onze beschikking. Eerder een locatie om met je aanstaande echtgenoot of lieftallige vrouw plaats te nemen, dan met ons, een paar heren van middelbare leeftijd. Maar ach, we zijn niet bang voor elkaar en zodoende werd er, iedereen gewikkeld in een zachte, grotehanddoek, plaatsgenomen op de houten zitjes. Iedereen was volledig in zijn element. Een goedgevulde maag, een ontspannen omgeving en een fles gekoelde rosé champagne binnen handbereik. Tijd dus om ons gesprek voort te zetten. En tijd om over Sporting Martinus te gaan praten. Pieter vertelt ons dat hij al sinds zijn geboorte bij Sporting Zuid en Sint Martinus komt. Als kleine Pietje moest hij mee in de kinderwagen. Zijn vader, die vaak de kar mocht duwen om kleine Pietje te verplaatsen, was zelf een verdienstelijk lid van de club. Sinds 1935 speelde hij in de diverse elftallen, waaronder zoda1 en zami1, en zat hij nadien in de elftalcommissie. Deze hoge heren mochten wekelijks de opstelling maken van het eerste vlaggenschip. Destijds nog wonende op de Herengracht, kwam geregeld de selectie ‘even langsgelopen’. Vanaf Overburg werd er dan koers gezet naar Amsterdam, daar een drankje en versnaperingetje genomen en vervolgens als de brandweer weer terug naar Amstelveen. ‘ “Dat waren nog eens tijden….” Glimlacht Pieter, terwijl de eerste druppeltjes zweet van het gelaat af rollen. De hele familie Monkelbaan was trouwens opgegroeid met Sint Martinus. Dan wel in het voetbal, of zoals zijn oom Gerrit Suèr, binnen het volleybal. Vele vrienden heeft Pieter wel gemaakt destijds. “Ja en die zie ik nu nog geregeld. Zowel binnen het Veteranenconvent, aan de Stammtisch, binnen het Martinus bestuur of langs de lijn van veld 1 van Overburg”. “Dan moet je denken aan ‘grote mannen’ als Theo Zitvast, Cor Touw, Theo van der Heijde (vader van Ron en invalkeeper bij de veteranen 1), Wim Celie (nu nog keeper bij de veteranen 1) en Martin Nijhuis. En later in de senioren trof hij onder andere Nic Uljée (zoon van de Erevoorzitter van St.Martinus en ‘non playing’ captain bij de veteranen 1), John Thomas en Leo van Hilst (helaas veel te vroeg overleden). Veel van mijn toenmalige maten zijn gelukkig op de een of andere manier nog medewerker, supporter of sponsor van Sporting Martinus!” Pieter is dus een echte, traditionele clubman, bij wie het clubgevoel voor Martinus er met de ouderwetse paplepel is ingegoten. En zo hoort het ook bij een voorzitter. Als we overgaan naar het hedendaagse, onderbreekt Pieter ons even. Graag wil hij nog even kwijt, dat hij tot zijn twaalfde bij Amstel Zwaluwen (voorloper van Sporting Zuid) voetbalde en op zijn zestiende in het eerste elftal speelde van het roemruchte LOC in de Eendrachtpolder in Amsterdam. Toen hij echter dat jaar naar Amstelveen verhuisde, bleek de aantrekkingskracht van Martinus zo groot voor hem, dat hij zich daar aanmeldde. En zo is Pieter al 38 jaar lid van de club. Al zwetende als rauwe otters op de barbecue vegen we nog maar eens het vocht van het hoofd af. Immense hitte in de sauna. Pieter vindt het heerlijk en doet dit het liefst zo vaak mogelijk. Praten over het verleden, in deze omstandigheden, is voor Pieter pure ontspanning. Daar waar hij de tweede fles rosé champagne ontkurkt en het laatste kwartiertje sauna in is gegaan, praten we verder over het hedendaagse en de club Sporting Martinus Pieter Monkelbaan, binnen de club bekend als voorzitter. Daarvoor werkzaam als eindredacteur van het clubblad Goal, meervoudig organisator van de SixMix en FonDans, ex-voorzitter van de Seniorencommissie, de PR-commissie en de JubileumCommissies van ‘80, ‘90 en 2004, alsmede ook nog algemeen bestuurslid. Vanaf 1995 is onze Pieter dus voorzitter en moet hij de club dus door en door kennen. Vandaar de vraag aan hem of hij Martinus een familieclub vindt. Dat kan Pieter, afgezien van zijn eigen ervaringen, positief beantwoorden. “Vroeger speelden hele families hier. Ook de daaropvolgende generaties werden automatisch lid. Er zijn vele namen als voorbeeld te noemen, maar dat doe ik niet! Anders zou ik nog mensen tegen het zere been stoten, als ik namen zou vergeten!” En dat wil Pieter natuurlijk niet. Net op het moment dat we het voor ons meest interessante item willen aankaarten, het eerste elftal, steekt de rijpere dame haar blozende hoofd om de hoek van de saunadeur. “Uw tijd zit erop meneer Monkelbaan, de loungebar staat tot uw beschikking”, waren de stotterende woorden van deze Groningse verschijning. “Nou, dat is mooi”, giert Pieter uit, terwijl hij opstaat en zijn handdoek pardoes op de grond valt. Zo staat de Groningse ineens oog in oog met de rugpartij en kogelronde billen van haar held, maar dan in adamskostuum. Terwijl iedereen in lachen uitbarst, weet de Groningse niet waar ze het moet zoeken en verlaat ze snel de bloedhete ruimte. Met tranen in de ogen en een kletsnat lijf pakken we vervolgens een ijskoud bad en een koude douche en spreken af om elkaar met een half uurtje te treffen in het loungegedeelte van Da Costa. En zo geschiedde. Waar het buiten fris en regenachtig begon te worden, stapten wij nogal rozig loungebar Makanaky in van het resort. Pieter zat daar inmiddels al aan de bar, met een klein hapje en een kannetje ijswater. Er wordt plaatsgenomen aan een laag tafeltje, met grote Chineesachtige kussens eromheen en enkele sfeervolle kaarsen op de tafel. De muziek, volgens ons een ouderwetse Hed Kandi, draait rustig op de achtergrond. Aan de muur hangt een foto van Sam Hamman. De rijpere vrouw hadden we sinds het ‘sauna-incident’ niet meer gezien. Tijd om het eindelijk over de selectie te gaan hebben. Met een naar Da Costa maatstaven gierig bakje nootjes op de tafel, vragen we wat Pieter van de hedendaagse selectie vindt. Na een goede seizoensstart, gaat het de laatste tijd wat minder met het vlaggenschip. “Laten we niet alleen kijken naar de laatste paar wedstrijden. Door de vele blessures is het lastig om steeds weer een vast team neer te zetten. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat de beoogde doelstellingen gewoon gehaald worden. Waar ik erg trots op ben, is de prestatie van de selectie en de technische staf de afgelopen vijf jaar”. Pieter vervolgt zijn verhaal en steekt niet onder stoelen of banken dat hij erg tevreden is met de positieve voortgang van Sporting Martinus. “De organisatie is de afgelopen jaren professioneler geworden en ook de spelers zijn individueel meer volwassen geworden. Van jeugdtrainer tot technische staf, alle facetten stellen mij zeer tevreden momenteel.” Over de samenwerking met Van der Lijcke is Pieter kort maar krachtig. “Een blik of half woord is voldoende om elkaar te begrijpen. Jannis is uniek en zijn prestatie zal niet makkelijk te evenaren zijn.” Bij het eerste elftal horen uiteraard ook de supporters. Over de hondstrouwe en fanatieke aanhang wil Pieter wel wat kwijt. Terwijl het gierige bakje nootjes inmiddels is vervangen door een schaal koude en warme bittergarnituur, met op de rand een rits van augurken,, blijkt dat Pieter ook voor de supporters een échte voorzitter is. Als er weer eens een belachelijke combiregeling wordt opgelegd door een lokale burgermeester voor de SMFC’ers, regelt Pieter vaak kaartjes op thuisvakken voor hen. En dat waarderen de supporters ten zeerste. Zo laat Pieter zich ook vaak zien op het beruchte vak West, een plek waar de meeste bestuursleden zich niet wagen. “Je moet je onder de supporters begeven als je wilt weten wat er onder hen leeft.” Sinds de gebeurtenissen vorig seizoen thuis tegen een Amsterdamse club, waar het op en rondom het veld uit de hand liep, is de relatie tussen supporters en Pieter erg goed. De SMFC’ers respecteren Pieter en vice versa en er wordt op nette toon met elkaar gesproken, net als nu het geval is. De middag wordt gierend voortgezet en er wordt over van alles en nog wat gepraat. Als we ons willen opmaken voor het avondmaal, komt er plots een bekende de hoek om zeilen. Het is de rijpere dame. Haar dienst zat er blijkbaar op en ze kwam nog even, nu gestoken in vrijetijdskledij, gedag zeggen bij Pieter en onze persoontjes. Ze kon de humor van het ‘sauna-incident’ achteraf wel inzien en wenste ons nog een prettige voortzetting. Pieter is dan ook de kwaadste niet en gaf de inmiddels wederom blozende dame een dikke kus op haar lichtbehaarde wang. “Zo, die slaapt niet meer vannacht!” bezigde Pieter erachteraan. De aanwezige SMFC’ers en redactie schaterden het uit, waar de dame voor de zoveelste keer vandaag spijt had van haar komst richting robuuste Pieter. De tijd was rijp om de dinertafel op te zoeken. Een prachtig gedekte tafel in een ruimte waar enkel de notabelen van de Groningse ‘borgen’ mogen komen. Speciaal voor ons gezelschap is er een bandje ingehuurd, dat de favoriete muziek van Pieter speelt. Een afwisseling van Joe Cocker en Eros Ramazzotti is wat het achtkoppige ‘orkestje’ ter gehore brengt. De keuze bij Pieter voor het eten viel nu wat ruimer uit dan tijdens de lunch. De salade had plaatsgemaakt voor de specialiteit van het Groninger land: Groningse mosterdsoep met spekjes en boerenkool met worst. Om niet als een mietje over te komen, wat liever een pizza of patatje gehad, wordt door iedereen hetzelfde als de voorzitter besteld. Tijdens het wachten besloten we het gesprek voort te zetten en wel over de jeugdafdeling van Sporting Martinus. Want de jeugd heeft de toekomst nietwaar meneer de Voorzitter? “Onze jeugdafdeling is een investering voor de toekomst”, spreekt Pieter op zakelijke toon. “Het is algemeen bekend dat de jeugdafdeling geld kost. En dat is niet erg, want een eerste elftal dat volledig uit eigen kweek bestaat is toch het mooiste wat er is!” Pieter weet ook uit ervaring dat het moeilijk is de jeugdspelers te behouden als ze wat ouder worden. Vooral in de categorie van de A en B junioren stagneert het vaak. “Een nieuw pupillenlid kan (bijna) zijn of haar gehele leven van heel veel waarde zijn voor de vereniging. Dat kan zijn als speler of supporter, maar ook op latere leeftijd als leider of trainer, als medewerker, sponsor of donateur, en tenslotte op nog latere leeftijd niet te vergeten ook als netwerker of tipgever. Het is jammer dat een groot aantal leden stopt met voetballen bij de B- of A-junioren.” En dat is, volgens onze bronnen, een landelijk probleem en ligt dus niet aan de organisatie binnen de club. Op dit soort momenten spreken we met een Pieter die absoluut verstand van zaken heeft. Zijn hele voorkomen en manier van spreken zijn als een volleerd zakenman, waar wij een beetje van in verlegenheid raken. Want waar was die man die een dolletje maakte met de rijpere vrouw toen zijn handdoek viel in de sauna? Dit was de andere kant van Pieter. De zakelijke kant en die moet je wel hebben als je een club als Sporting Martinus runt, waar één dezer dagen de 200ste F-pupil wordt gepresenteerd. En daar is Pieter erg trots op. Waarom kiezen deze mensen voor de jeugdafdeling van Martinus en bijvoorbeeld niet voor die van ’aartsrivaal’ Roda’23? “Dat is niet zo vreemd”, beantwoordt Pieter met halfvolle mond. De inmiddels geserveerde boerenkool met worst doet ondanks anders zou vermoeden, gretig aftrek bij de westerlingen. Vooral de worst glijdt in ieders mond makkelijk naar binnen. “Maar wat ik bedoel”, spreekt Pieter verder, “de cultuur en sfeer bij Martinus is voor veel mensen dé aantrekkingskracht. Dat komt niet alleen door het voetbaltechnische beleid, maar zeker ook door een consistent sociaal en pedagogisch beleid bij de jeugdafdeling”, aldus de naar moeilijke woorden zoekende Pieter. Komt ook bij kijken dat er rondom stadion Overburg meer kinderen in de leeftijd van 0-4 jaar wonen dan in Westwijk, waarnaast het complex van de gifgroenen is genesteld. Uiteraard roemt hij binnen deze ‘moeilijke woorden’ ook de trainers en vele vrijwilligers die de jeugdafdeling de afgelopen jaren tot een succes hebben geleid. “Deze mensen zijn de cultuurbewakers en van essentieel belang voor onze club…we zijn ze ook erg dankbaar!” Terwijl het alom bekende ‘Noubliez Jamais’ van Joe Cocker wordt gespeeld, schrokken we rustig door. De boerenkool, af en toe weggespoeld met een slok dure Chateau du Million, doet de magen weer goed vullen. Na de nodige champagne en andere alcoholische versnaperingen, moest de bodem weer even betegeld worden met een dikke laag voer. Daar waar het eten er bijna in zit en ook de dag richting einde loopt kunnen we het, onder het genot van een Irish Coffee, voordat onze combi weer vertrekt uit het hoge noorden, nog gauw even hebben over de toekomstplannen van Sporting Martinus én Pieter Monkelbaan. “Mijn termijn loopt nog een jaar en wat de toekomst betreft voor de club: Gewoon doorgaan!” blaakt Pieter terwijl hij zijn glas ter hemel heft. We rammen de glazen tegen elkaar aan en Pieter vervolgt zijn visie. “Ik bedoel hiermee, dat we moeten koesteren waar we mee bezig zijn en de mindere facetten moeten verbeteren. De belangrijkste speerpunten voor het komende jaar zijn ten eerste de ‘Rode Draad’, de kwalitatieve en kwantitatieve verbetering van het voetbaltechnische beleid. Een gedegen voetbalopleiding met een consequente visie van pupillen tot en met senioren. Ten tweede de eventuele verbeteringen aan de accommodatie. En ten derde het nieuw leven inblazen van het PR-beleid.” En dat ratelt Pieter, met de stukken worst en boerenkool hangende in zijn getrimde baardje, er zo even uit. We moeten er stilletjes om lachen. Maar ook op korte termijn weet Pieter wat er zal gaan gebeuren binnen de club en daar bemoeit hij zich natuurlijk nadrukkelijk mee. “Momenteel onderzoeken we onder andere een tijdelijke oplossing voor het tekort aan kleedkamers en materiaalopslag. Bijvoorbeeld door portocabins te plaatsen op de plek van de speeltuin. Ook denken we na over een meer permanente oplossing voor hetzelfde probleem. Bijvoorbeeld aanbouw met ook een fitnessruimte. De toiletten boven in de kantine zullen geheel vernieuwd worden, evenals alle kleedkamerdeuren beneden. Tenslotte kunnen we binnen niet al te lange tijd een of twee nieuwe penningmeesters begroeten en hopelijk een aantal nieuwe commissieleden.” Duidelijke taal van een man die duidelijk ambitie heeft met ‘onze’ club. Inmiddels heeft de redactie een lamme hand van al het tik- en schrijfwerk en wordt besloten om een einde aan de dag te maken. Er werd gegeten, gelachen, gedronken en veel gepraat. Pieter kijkt tevreden terug op deze dag en vertelt dat hij misschien nog wel even op zoek gaat naar wat ontspanning. Relaxed steekt hij een Bommeliaanse Gran Corona op. De heren van het bandje spelen nog rustig door als Pieter de SMFC’ers richting de uitgang begeleid. Buiten staat de inmiddels gearriveerde taxi klaar om ons terug te brengen naar Groningen Centraal. We bedanken Pieter voor zijn tijd, openhartigheid en de geweldige ontvangst. Iedereen schudt elkaar de hand en ook het personeel van Da Costa wordt weggewuifd. Als we in de taxi stappen en wegrijden kijken we met een voldaan gevoel terug op deze dag. We hebben Pieter Monkelbaan leren kennen van vele kanten. Humoristisch, zakelijk, sociaal, ruimdenkend en zoals we eigenlijk al wisten: een flamboyante verschijning. Tegen middernacht stappen we weer de ‘bewoonde wereld’ binnen die Amsterdam heet. Drukte rondom het station, gierende auto’s en veel te veel volk op straat. Dat was wel even een verschilletje met het pittoreske Paterswolde…waar Pieter héél, héél misschien nu wel aan het ontspannen is… Redactie SMFC Met dank aan: *Pieter Monkelbaan *Lid L. *Da Costa Paterswolde. *SMFC2003
|
